Chapter Title : അടിമയുടെ ഉടമ [കിച്ചു✍️]

ആലോചിക്കാതെ ചെയ്യുമായിരുന്നു...

“കോരാ ചിരുത എവിടെ..? അവളെയും കൂട്ടി നീ മേലേക്കെട്ടിലേക്കു ഒന്ന് വാ...”

യശോദ കോരനോട് പറഞ്ഞിട്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു മേലേക്കെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ യശോദയുടെ അന്തപുരമാണ് എന്ന് വേണേൽ പറയാം മാളികയുടെ മേളിലത്തെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് ശേഖരൻ പോലും കടക്കാറില്ല അനുവാദമില്ലാതെ വാല്യക്കാരും...

കോരന്റെ കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ വിടർന്നു അയാളുടെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ മുഴക്കി തുടങ്ങി ഇതിനു മുൻപ് അയാൾ യശോദ തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുകപ്പിൽ കയറിയിട്ടില്ല, ഉദ്വേഗാധിക്യത്താൽ അയാളുടെ നടത്തം ഓട്ടമായി. അയാൾ തൊടിയിലെവിടെയോ പണിചെയ്യുന്ന ചിരുതയെ തേടി ഉൽസാഹത്തോടെ കുതിച്ചോടി...

ചിരുത കോരനെയും കൂട്ടി കോണി കേറി രണ്ടാം നിലയിലെ ചാവടി പോലെ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന മുകപ്പിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു. കോരൻ അപൂർവമായി ഭാരിച്ച വല്ല പണികൾക്കായി മാത്രേ കോലോത്തെ എട്ടുകെട്ടിനുള്ളിൽ കയറിയിട്ടുള്ളൂ, പക്ഷെ ആ വലിയ എട്ടുകെട്ടിലെ എല്ലാ മൂലയും ചിരുതക്കു കൈവെള്ളയിലെ രേഖകൾ പോലെ പരിചിതമാണ്.

അടുപ്പിച്ചുള്ള അഴികൾ കൊണ്ട് മറച്ച നീണ്ട വരാന്ത പോലെ കിടന്ന ആ ചാവടി യശോദയുടെ സ്വകാര്യ അറയിൽ നിന്നും തുറന്ന് ഇറങ്ങാവുന്ന തരത്തിൽ ഉള്ളതായിരുന്നു. ചിരുത യശോദയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ പോയി മുട്ടി വിളിച്ചു അവർ വന്നിട്ടുള്ള കാര്യം അറിയിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്നു വന്ന തമ്പുരാട്ടിയെ കണ്ട കോരൻ വാ പൊളിച്ചു നിന്ന് പോയി അടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസും മാത്രം..! തന്റെ മേനിയഴക് കണ്ടു വാപൊളിച്ചു നിക്കുന്ന കോരനോട് യശോദയുടെ ശബ്ദം കനത്തു...

“എന്താ കോരാ..? നിനക്ക് തിരുമ്മാനറിയില്ലേ..? ശേഖരൻറെ നടു വെട്ടിയത് നീയല്ലേ തിരുമ്മി ശരിയാക്കിയത്..?”

തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വരത്തിൽ വന്ന മാറ്റം കോരൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു അവൻ പെട്ടന്ന് തല കുനിച്ചു നാട് വളച്ചു ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്നു… വിനീത വിധേയനായ ഭൃത്യനായി...

“ഉവ്വ് തമ്പ്രാട്ടീ... എന്റ തള്ള ഞങ്ങളെ ഇരട്ട പെറ്റതല്ലേ അതിൽ മറ്റേ കൊച്ചു ചെറുതിലെ ചത്തു പോയല്ലോ ഇരട്ടകളിൽ ഒന്നായതു കൊണ്ടാവും തിരുമ്മാൻ ഒരു കൈവഴക്കം കൂടുതൽ അതാ എല്ലാരും എന്നെ തിരുമ്മാൻ വിളിക്കുന്നത്...”

“ങ്ങും... ചിരുതേ നീ അപ്പുറത്തെ മുറിയിലോട്ടു അവനെ കൊണ്ടു പോക്കോ...”

തുറന്ന ജന്നലിലിൽ നിന്നും വരുന്ന പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ