Chapter Title : അവൾക്കായ് [AJEESH]

തുടങ്ങും... അത് ഒരിക്കലും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല...കുന്നിൻചെരുവിലെ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ അവർ ഇരുവരും ബസ്സ് കാത്ത് നിന്നു... ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പ് ആയി ഒരു ഷെഡ് ഒന്നും നാട്ടിൽ ഇല്ലെങ്കിലും വലിയ ഒരു വാകമരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മരം വിരിച്ച പന്തലിന്റെ കീഴിൽ വന്ന് അൽപ നേരം ബസ്സും വിശ്രമിച്ചോട്ടെ എന്ന് ഈ വഴിയേ ആദ്യം ഓടിത്തുടങ്ങിയ ബസ്സ് ഡ്രൈവർ ചേട്ടൻ വിചാരിച്ചു കാണണം... അങ്ങനെ വിശ്രമം തുടർന്ന് തുടർന്നാവണം ഇങ്ങനെ ഒരു ബസ്സ് സ്റ്റോപ് ഇവിടെ ഉണ്ടായത്...

ഇപ്പോൾ ഈ വഴി ഒരുപാട് ബസ്സുകൾ ഓടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... എങ്കിലും ഒരു വലിയ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കൊന്നും ഇവിടെ ഇല്ല.... രാധികയും ബെല്ലയും ആ പടുകൂറ്റൻ വാക മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ , അതിന്റെ തണലു കാഞ്ഞു നിന്നു.... നേരം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ഇപ്പോഴും വിട്ടുമാറാത്ത പുലകാല കോടമഞ്ഞ് അവർ ഇരുവരെയും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. വായു കൊണ്ടുള്ള ഒരു ആവരണം പോലെ... ഒരുപക്ഷേ പ്രകൃതി പോലും അവർ ഇരുവരെയും അദൃശ്യമായി സംരക്ഷിക്കുന്നതാവണം." എന്തായാലും ഡിഗ്രി പഠനം കൊണ്ട് ഒരു ഉപകാരം ഉണ്ടായി... നമ്മുടെ ആ നശിച്ച യൂണിഫോം ഒന്ന് ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറ്റി..." വല്ലാത്ത ഒരു ആത്മവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബെല്ല പറഞ്ഞു... " ഇപ്പോൾ എന്തോ ഞാൻ എന്നെത്തയാണ് പുറത്ത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന ഒരു തോന്നൽ " എനിക്ക് എല്ലാവരെയും പോലെ ആവാൻ പണ്ടേ ഇഷ്ട്ടമല്ല... " ബെല്ല പറഞ്ഞു നിർത്തി..." എനിക്ക് യൂണിഫോം ഒഴിഞ്ഞതിനെക്കാൾ സന്തോഷം മറ്റൊന്നാണ്... ഈ മുടിയൊന്നും ഇനി മെടഞ്ഞിടേണ്ടല്ലോ..... എത്ര നാളായുള്ള മോഹം ആണെന്നറിയോ ??? " അഴിച്ചിട്ട മുടിയിഴകളിൽ ആത്മവിശ്വാസം കണ്ടെത്തി രാധിക വിവശതയോടെ പറഞ്ഞു... ബെല്ല തന്റെ കുഞ്ഞു മുടിയിഴകൾ പതിയെ തലോടി എന്നിട്ട് രാധികയെ നോക്കി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി തൂക്കി... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഈ ഡിഗ്രീ പഠന കാലം അവർ ഇരുവർക്കും പലതിൽ നിന്നും ഉള്ള മോചനത്തിന്റെ കൂടി കാലഘട്ടമായിരുന്നു. മലംപ്രദേശത്ത് നിന്ന് നഗരത്തിലെ വലിയ സമൂഹത്തികേക്ക് ഉള്ള ഒരു ചേക്കേറൽ, പുതിയ പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ, പുതിയ പഠന വിഷയങ്ങൾ... അങ്ങനെ