Chapter Title : ?അവളും ഞാനും തമ്മിൽ [ദത്താത്രേയൻ]

എന്നോടൊപ്പം ഉള്ള എന്റെ ആത്മ മിത്രം ആണ് ഒന്നും പറയാതെ പോയത്. അതോടെ ഞാൻ ശെരിക്കും ഒറ്റപ്പെട്ടത് പോലെ തോന്നി എനിക്ക്,
പിന്നെയും ദിവസങ്ങളിൽ കടന്നുപോയി, അതോടൊപ്പം എന്റെ അവസ്ഥയും മോശമായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കുറ്റബോധത്തിന്റെ തീക്കനൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന്. കണ്ണട ക്കുമ്പോഴൊക്കെ സാറയുടെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ആ നോട്ടം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വരും അപ്പോഴൊന്നും എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നുണ്ടയിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം അമ്മ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു ഞാൻ ജനലിൽ കൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി എന്തോ ചിന്തിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുകായിരുന്നു.
അഭി....
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് വിളി കേട്ടു
എന്താ അമ്മെ.
മോനെ മേരി വിളിച്ചിരുന്നു...
അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ശെരിക്കും ഞെട്ടി, എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞോ, ഇനി എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ച് എനിക്ക് പേടി തോന്നി തുടങ്ങി.
നീ ഫ്രീ ആകുമ്പോൾ കണ്ണനെ യും കുട്ടി അങ്ങോട്ട് ഒന്ന് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു, സാറ മോൾക്ക് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട് എന്ന്, അവള് ആരോടും സംസാരിക്കുന്ന ഒന്നും ഇല്ലെന്നും ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ല എന്നും എപ്പോഴും ഡാൻസ് ഡാൻസ് എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്ന പെണ്ണ് കുറച്ചു ദിവസം ആയിട്ട് ചിലങ്ക തൊട്ടിട്ടില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവള് വലിയ സങ്കടത്തിൽ ആണ്.
അമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു, എല്ലാത്തിനും കാരണക്കാരൻ ഞാൻ ആണ്.
നീ എന്തിനാ അഭി കരയുന്നെ.
അത് അമ്മെ ഞാൻ എനിക്ക്,
അമ്മയോട് പറയാൻ എനിക്ക് വാക്കുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
എന്താ മോനെ, നീയും സാറയും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ.
അത് അമ്മെ...
പറ മോനെ, ഞാൻ കുറച്ചു ദിവസം ആയിട്ട് നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്, എന്താണെങ്കിലും നീ അമ്മയോട് പറയ്.
പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല എല്ലാം അമ്മയോട് ഏറ്റു പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണനിൽ നിന്നും കിട്ടും എന്ന് കരുതിയത് അമ്മയിൽ നിന്നും കിട്ടി, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അമ്മ എന്നെ തല്ലി. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി വച്ചിരുന്ന സങ്കടങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ണിൽ കൂടി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി തുടങ്ങിയിരുന്നു.