Chapter Title : ?അവളും ഞാനും തമ്മിൽ [ദത്താത്രേയൻ]

ശെരി ആകും എന്ന് എന്നെപ്പോലെ അവരും വിശ്വസിച്ചു. മണിക്കുട്ടിയുടെ പിറന്നാൾ ഒരു കുറവും വരുത്താതെ ഗംഭീരമായി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച് ആഘോഷിച്ചു, എന്റെ വീട്ടുകാരും സാറയുടെ വീട്ടുകാരും കണ്ണനും കുടുംബവും പിന്നെ കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കൾ ഒക്കെ കൂടി ആ കാര്യം അങ്ങ് കളർ ആക്കി. എല്ലാവർക്കും എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം പകർന്നു നൽകിയ ഒരു ദിനം കൂടി ആയിരുന്നു അത് എനിക്കും.
പക്ഷേ വിധിയെ തടുക്കാൻ ആകില്ലല്ലോ. ഞാൻ മറന്നു തുടങ്ങിയ കഴിഞ്ഞുപോയ ഓർമകൾ എല്ലാം തന്നെ അന്നത്തെ ദിവസം എന്നിലേക്ക് വീണ്ടും തിരികെ എത്തി. മണിക്കുട്ടിയുടെ പിറന്നാൽ ആഘോഷം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് സമയം വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു, ഞാൻ മോളെയും നെഞ്ചില് കിടത്തി ഹാളിലെ സെറ്റിയിൽ കിടന്നു ഒന്ന് മയങ്ങുവയിരുന്നു. ആരുടെയോ തേങ്ങൽ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണരുന്നത്, കണ്ണുതുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി ആരെയും കാണുന്നില്ല, ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് എന്റെ റൂമിൽ നിന്നും ആണെന്ന് മനസ്സിലായി, അത്കൊണ്ട് തന്നെ അത് ആരായിരിക്കും എന്നും എനിക്ക് ഊഹിക്കുവൻ സാധിച്ചു. ഇവൾ ഇപ്പൊ എന്തിനാ കരയുന്നത് എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മണിക്കുട്ടിയേം എടുത്ത് തോളിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് മാറോടു ചേർത്ത് പിടിച്ച് ശബ്ദം പുറത്ത് വരാതെ തേങ്ങി കരയുന്ന സാറയെ ആണ്. അവളുടെ മുഖം എനിക്ക് ദൃശ്യം ആയില്ലെങ്കിൽ കൂടി ആ കാഴ്ച എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു എങ്കിലും നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ,
മോളെ ഒന്നിങ്ങോട്ട്‌ വന്നേ,
പെട്ടെന്ന് അമ്മ അവളെ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ദാ വരുന്നു അമ്മെ.
അവള് മുഖം തുടച്ച് കൈയിൽ ഇരുന്നത് അവിടെ തന്നെ വെച്ചിട്ട് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി, ഞാൻ അവള് കാണാതെ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി നിന്നു. അവള് പോയ ശേഷം റൂമിൽ കയറി ആ വസ്തു എന്താണെന്ന് നോക്കി.
അവളുടെ ചിലങ്ക ആയിരുന്നു അത്. അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരു അവയവം പോലെ എപ്പോഴും അവള് അണിഞ്ഞിരുന്ന ചിലങ്ക,
പക്ഷേ ഇപ്പൊൾ 2 വർഷം ആയിരിക്കുന്നു അവള്