Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി [MIghty രാജു.🔥] [slow buildup]

കാഴ്ച കണ്ടിരുന്നതേയുള്ളൂ. അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. അവന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപെടുന്ന പോലെ തോന്നി അവന്.

പെട്ടെന്നാണ് ലീലച്ചേച്ചി തലയുയർത്തി നോക്കിയത്. കൃത്യം അവന്റെ ജനലിനു നേരെ. ഒരു നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിലിടഞ്ഞു. മനു പെട്ടെന്ന് പതറിപ്പോയി. അവൻ വേഗം ജനലിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ട് വലിയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ, ലീലച്ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ അല്ലായിരുന്നു. നേരിയൊരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞതിലുള്ള ഒരു കള്ളച്ചിരി.

അവർ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ തുണികളുമെടുത്ത് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. പക്ഷെ ആ നോട്ടവും ചിരിയും മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതൊരു സമ്മതമായിരുന്നോ? അതോ വെറുമൊരു തോന്നലോ?

അവൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നനഞ്ഞ നൈറ്റിയിൽ കണ്ട ആ കാഴ്ച... അവന്റെ ശരീരമാകെ ചൂടുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ജനലിലൂടെ അവരെ വീണ്ടും കാണാമായിരുന്നു. നൈറ്റി മാറ്റി, ഒരു ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള മാക്സി ധരിച്ചിരുന്നു. മുടിയഴിച്ചിട്ട് തോർത്തുകൊണ്ട് തുവർത്തുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ വലുതായി കാണപ്പെട്ടു.

മനു വീണ്ടും ജനലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവരെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഇത്തവണ അവർ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അടുക്കളയിലെ ജോലികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ചുമ കേട്ടത്. അതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ ലീലച്ചേച്ചി തനിച്ചല്ല. അവരുടെ ഭർത്താവുണ്ട്. പക്ഷെ, ആ മനുഷ്യന്റെ സാന്നിധ്യം മനുവിന്റെ ചിന്തകളെ തടയിടാൻ മാത്രം ശക്തമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സുനിറയെ ലീലച്ചേച്ചി മാത്രമായിരുന്നു. എങ്ങനെയും അവരോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം, ഒന്ന് അടുത്തിടപഴകണം. അതിനൊരു അവസരം ഒത്തുവരുമോ? അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. പുറത്ത് ഇരുട്ട് വീണു. പക്ഷെ മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ലീലച്ചേച്ചി തെളിയിച്ച പ്രകാശത്തിന് ഒരു മങ്ങലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. മോഹങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഒരു പുതിയ തുടക്കം.

അധ്യായം 2: ഇരുട്ടിലെ തിരിനാളം

മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു മുറിയിൽ. ജനലിലൂടെ ലീലച്ചേച്ചിയുടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് മനു അറിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. പാചകത്തിനിടയിൽ അവർ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെക്കുന്നതും, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുമ്പോൾ വെള്ളം തെറിച്ച് മാക്സിയിൽ നനവുണ്ടാകുന്നതുമെല്ലാം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവന്റെ ചിന്തകൾ കാടുകയറുകയായിരുന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ ആ നോട്ടം, ആ ചിരി... അതവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി. വെറുതെയാണെങ്കിൽ പോലും,