Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി [MIghty രാജു.🔥] [slow buildup]

ഒരു പുരുഷൻ തന്നെ ആസക്തിയോടെ നോക്കുന്നത് ഏതൊരു സ്ത്രീയും ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അവൻ എവിടെയോ വായിച്ചതോർത്തു. ഒരുപക്ഷേ ലീലച്ചേച്ചിയും...

"ഠപ്പ്!"

പെട്ടെന്നൊരു ശബ്ദത്തോടെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. കറണ്ട് പോയി. പുറത്തും കൂരാക്കൂരിരുട്ട്. മഴയുടെ ശബ്ദത്തിന് ശക്തി കൂടിയതുപോലെ തോന്നി. മനു ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി നിന്നു. പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എതിർവശത്തെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെയും ഇരുട്ടാണ്. അവരുടെ വീട്ടിലും കറണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു.

അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. ഇതൊരു അവസരമാണ്. അവൾക്കൊരു സഹായം വേണോ എന്നറിയാം. അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ ഒന്നു സംസാരിക്കാം. ജോയിച്ചേട്ടൻ കൂടെയുണ്ടെന്നുള്ളത് ഒരു പ്രശ്നമാണ്, പക്ഷെ ഈയൊരു അവസരം പാഴാക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

അവൻ വേഗം ഷർട്ട് എടുത്തു ധരിച്ചു. മുറിയിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് മൊബൈൽ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു, അതിന്റെ ഫ്ലാഷ്ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. എന്തുപറഞ്ഞാണ് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലുക? 'കറണ്ട് പോയതുകൊണ്ട് പേടിച്ചോ എന്നറിയാൻ വന്നതാണെന്ന്' പറഞ്ഞാൽ അത് പരിഹാസ്യമാകും. 'മെഴുകുതിരിയുണ്ടോ' എന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. അതൊരു നല്ല കാരണമാണ്.

അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. മഴച്ചാറ്റൽ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. ചെരുപ്പിടാതെ, നനഞ്ഞ സിമന്റ് തറയിലൂടെ അവൻ വേഗം അവരുടെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

ഗേറ്റ് ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ. അവൻ പതുക്കെ അത് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നു. മൊബൈലിന്റെ വെളിച്ചം മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പരന്നൊഴുകി. അവന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. എന്തു പറയണം, എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നൊന്നും ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു.

അവൻ വാതിൽപ്പടിക്ക് മുന്നിലെത്തി. വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു. അകത്ത് കൂരിരുട്ട്. അകത്തുനിന്നും നേരിയ സംസാരം കേൾക്കാം. അത് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ശബ്ദമാണ്.

"ഈ കറന്റിനൊന്നും ഒരു നേരോം കാലോം ഇല്ല... എവിടെ നിന്റെ മെഴുകുതിരി?" ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും ക്ഷീണവും കലർന്നിരുന്നു.

"ഞാൻ നോക്കുവാ ജോയിച്ചേട്ടാ... ഇവിടെ എവിടെയോ വെച്ചതാ. ഈ ഇരുട്ടത്ത് ഒന്നും കാണുന്നില്ല." അത് ലീലച്ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ, എന്നാൽ ശാന്തമായ ശബ്ദം.

ഇതാണ് ശരിയായ സമയം. മനു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു.

"ലീലച്ചേച്ചീ..."

അകത്തെ സംസാരം പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത. പിന്നെ, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ലീലച്ചേച്ചിയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കയ്യിലൊരു തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയുരസുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു, പിന്നാലെ നേരിയ വെളിച്ചം പരന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

"ആരാ... മനുവോ?" അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം.