Chapter Title : ബിബിനയുടെ മദനോത്സവ രാവ് [Smitha]

തള്ളി. അൽപ്പം കയറിയത് പോലെ തോന്നി. പിന്നെയും തള്ളി. ഇറക്കവും മുറുക്കവും വല്ലാതെ കൂടി. അരക്കെട്ട് ശക്തിയായി വീണ്ടും തള്ളിയപ്പോൾ അവളുടെ ദേഹം വീണ്ടും വെട്ടി. മുഖത്തെ നിറം വീണ്ടും കടുപ്പമായി. അവിടേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചു. തള്ളലിന്റെ ശക്തിയും വേഗതയും കൂട്ടിയപ്പോൾ ലിംഗം ഏകദേശം പകുതിയോളം പ്രവേശിച്ചു. എന്ത് മുറുക്കം! അയാൾ അദ്‌ഭുതപ്പെട്ടു വീണ്ടും കവകൾ പിടിച്ചകത്തി, ഉമിനീരെടുത്ത് അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തള്ളി. അവസാനം, അവളുടെ ദേഹത്തിലെ രോഗചിഹ്നങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ വർണ്ണവ്യതിയാനങ്ങളിലേക്ക് നോക്കാതെ അവറാൻ വീണ്ടും ആഞ്ഞു തള്ളി. ഒരു നിമിഷം അയാൾ കിതച്ചു. വിയർപ്പ് മണികൾ ദേഹത്ത് ഉരുണ്ടു കൂടി. അരക്കെട്ടിൽ നിന്ന് അവളെയകത്താതെ അയാൾ ഷർട്ട് അഴിച്ചു. പിന്നെ ആഴത്തിലേക്ക് നങ്കൂരമിടുന്ന വൻകപ്പലിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കപ്പിത്താനായി മാറി അയാൾ. കപ്പൽ കൊടുങ്കാറ്റിലുലയുന്നു. പക്ഷെ അയാൾ സമർത്ഥനായ കപ്പിത്താനാണ്. അയാൾ നങ്കൂരമിട്ടു. അണിയം തൊട്ട് നങ്കൂരത്തിന്റെ ആഴമളന്നു. പിന്നെയും ചേദമേൽക്കാതിരിക്കാൻ നങ്കൂരം വലിച്ച് താഴ്ത്തി വീണ്ടുമിട്ട്..... നിമിഷങ്ങളോളം ആക്രമണവും പ്രത്യാക്രമണവുമായി അയാൾ കിതച്ചു. അവസാനം ധമനികൾ സ്രാവത്തിന്റെ നൃത്യവീര്യത്തിനു മുമ്പിൽ ക്ഷീണിച്ചു തളരും വരെ. *********************************************************************************************** ദൂരെ നിന്ന് മനസ്സിനെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പള്ളിമണികൾ മുഴങ്ങി. "ലദീഞ്ഞ് തൊടങ്ങിക്കാണും," ബിബിനയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവറാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളിൽ കൂടുകൂട്ടിയ വിയർപ്പുമണികളെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് ഒപ്പി. "ബിബിനാ..." അയാൾ വിളിച്ചു. "എന്തോ..." അവൾ വിളികേട്ടു. "എപ്പോഴാണ് നീ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്? ഓർമ്മയുണ്ടോ?" അവറാന്റെ ഭാഷ മാറിയത് ബിബിന അറിഞ്ഞു. "ഓർമ്മയില്ല...എന്റെ രോഗം മാറിയപ്പോൾ ...എന്റെ രോഗം ചേട്ടൻ മാറ്റിയപ്പോൾ..."