Chapter Title : ബിന്ദുച്ചേച്ചി 2 [ഒലിവർ]

ചേച്ചി ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ പതർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം അവർ നൈറ്റി പണിപ്പെട്ട് ദേഹത്ത് കേറ്റവേ ഞാനെന്റെ പാന്റ്സും ഷർട്ടു തിരയുകയായിരുന്നു. അവ ഞൊടിയിടയിൽ അണിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ വാതിക്കലേക്ക് നോക്കി. ധന്യ മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ആ കുരുന്ന് കണ്ണുകളിൽ കൊടിയ വെറുപ്പിന്റെ കനലരിയുന്നു. “ മോളേ… അത്… ഞാനും വിപിയും…” ബിന്ദുചേച്ചി എന്തോ പറയാനായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. “ എന്റടുത്ത് വരരുത്!” ആ എട്ടാം ക്ലാസുകാരിയുടെ അലർച്ച ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു. “ മോളേ ഞാൻ…” ബിന്ദുചേച്ചി അവൾക്കുനേരെ കൈനീട്ടി. “ ഡോണ്ട് ടച്ച് മീ! ” എന്റെ ചെവി പൊട്ടുന്ന ഒച്ച. കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ അവൾ എന്റരികിലേക്ക് കുതിച്ചു. എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് മുറുകെ വലിച്ചു. “ എറങ്ങടാ പട്ടീ എന്റെ വീട്ടീന്ന്…” അവളെന്നെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പിടിച്ചുവലിച്ചു. എത്താൻ പറ്റുന്ന ഉയരത്തിലൊക്കെ എന്റെ പൊതിരെ തല്ലി. ഭ്രാന്തുപിടിച്ചവളെപോലെ തുടകളിൽ തൊഴിച്ചു. അത് ഏശുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പൊ കൈതണ്ടയിൽ ശക്തിയായി കടിച്ചു. അതെനിക്ക് നന്നായി വേദനിച്ചു. ആ വേദനയിൽ ഞാനവളെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. അവൾ തെറിച്ച് കട്ടിലിൽ ചെന്നിടിച്ച് നിലത്തുവീണു. ഞാനതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ചേച്ചി അതുകണ്ട് മോളേന്ന് വിളിച്ച് അടുത്തു. എങ്കിലും ഏങ്ങലടിച്ച് അവളുടെയടുത്ത് വിറച്ചുനിന്നു. തൊടാൻ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അവർ എന്നെ നോക്കി സമനില തെറ്റിയവളെ പോലെ അലറി. “ എറങ്ങ് വിപി പൊറത്ത്…! ” ഞാൻ അതുകേട്ട് വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നുപോയി. “ ഒന്ന് പോ വിപിൻ… പ്ലീസ്…” തലയിൽ കൈവച്ച് അവർ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. നിലത്തുകിടന്ന് എന്നെ ഒരിക്കലും കെടാത്ത പകയോടെ നോക്കുന്ന ധന്യ. ഇനി ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുതന്നെ