Chapter Title : 🏘️ബോസ്റ്റൻ ബംഗ്ലാവ് 17 [Gladiator]

നിന്നും മാഞ്ഞു. പകരം നേരിപ്പൊട് അവിടെ തിരികെ വന്ന് റൂം പഴയത് പോലെയായി.

🔸🔸🔸

“ഞ.. ഞാനിത് എവിടെയാ…..” ഡയാന കണ്ണുകൾ മെല്ലെ തുറന്നു പിറകിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.തടി കൊണ്ട് നിർമിച്ച ഒരു ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിലെ വളരെ ചെറിയൊരു കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ഡയാന. അവസാനമായി അവൾക്ക് ഓർമ്മയുള്ളത് ഡാനിയുടെ റൂമിൽ എത്തിയതും ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ തെന്നി വീഴുന്നതും ആയിരുന്നു.

കട്ടിലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ചെറിയ രീതിയിൽ സൂര്യപ്രകാശം ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിചുകേറി. റൂമിലായി തന്നെ ഒരു തടി ബെഞ്ചിൽ ഡാനിയേൽ ഇരിപ്പുണ്ട്.അവന്റെ തോളിലും, പാന്റ്സിലിം ഒക്കെ എന്തോ വെളുത്തു ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

“ഞാൻ.. ഞാൻ എവിടെയാ…?”ഡയാന ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല മാഡം…”ഡാനിയേൽ തന്റെ പ്രിൻസിപ്പലിനെ നോക്കി. “ആർ യൂ ഓക്കെ…?”

“മ്മ്മ്..”അവൾ എന്തോ തപ്പാൻ തുടങ്ങി.. “എന്റെ പേഴ്സ് എവിടെ…? അത് കാണുന്നില്ലാലോ…”ഡയാന പറഞ്ഞു.

“അഹ്.. നമ്മുടെ അവസ്ഥ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അത് വലിയ കാര്യമല്ല…”ഡാനിയേൽ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അവസ്ഥയൊ.. എന്ത് അവസ്ഥ..?”ഡയാന സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഏതോ ലോകത്തിന് നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ റൂമിലാണ് നമ്മൾ. ഒരു റോഡോ , മനുഷ്യ ജീവനോ ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഇതുവരെ കണ്ടില്ല. ആകെ ഈ റൂമിൽ ആ ആളിക്കത്തുന്ന നേരിപ്പൊട് ആണ് ഏക ആശ്വാസം.” റൂമിലെ ഒരു മൂലയിൽ കത്തിക്കൊണ്ട് ഇരുന്ന നേരിപ്പൊട് ചൂണ്ടി ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞു.

“നീ.. നീയെന്താ ചെയ്തത്…? എങ്ങനെയാ ഞാൻ ഇവിടെ…? ഏതാ ഈ സ്ഥലം….?” നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതൊന്നും മനസിലാകാതെ ഡയാന ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല…എനിക്കും ഒന്നും അറിയില്ല..”നിഷ്കളങ്ക ഭാവത്തോടെ