Chapter Title : ചാരുലത ടീച്ചർ 7 [Jomon]

അജയനെന്നെ നോക്കി…എന്റെ മുഖത്തും അതേ ഭവമാണെന്ന് കണ്ടതും അവനൊന്നും കൂടുതൽ പറയാൻ നിൽക്കാതെ പ്ലെയ്റ്റിലേക്ക് തലതാഴ്ത്തി ഇരുന്നു..

ഞാൻ മുൻപ്പിലിരിക്കുന്നവളെ എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ നോക്കി…

“എന്താ ആദി ഞാനിവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…?

എന്റെ നോട്ടം കണ്ടവൾ ചോദിച്ചു

”ഏയ്യ് എന്ത് പ്രശ്നം….താനിങ്ങനെ വെറുതെയിരിക്കാതെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഓർഡർ ചെയ്യ്…“

ഞാനവളെ നോക്കി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു അത് കേട്ടതെ സന്തോഷത്തോടെയവൾ ചുറ്റിനും കണ്ണോടിച്ചു…തോമസേട്ടനെയാണാ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത്…

”തോമസേട്ടാ ഒരു പ്ലെയ്റ്റ് പൊറാട്ടയും ചിക്കനും…“

അടുക്കളഭാഗത്തായി നിൽക്കുന്ന പുള്ളികാരനെ ഞാൻ കൈയുയർത്തി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു….

”താൻ കഴിക്കില്ലേ പൊറോട്ട…?

അവളെനോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു…മറുപടിയായിയൊരു ചിരിയോടെ തലയനക്കുക മാത്രമാണവൾ ചെയ്തത്….എന്താണിവിടെ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസിവാതെയിരിക്കുന്ന അജയനെ ഞാനൊന്ന് ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി ചിരിച്ചു…പക്ഷെയാ ചിരിയുടെ അർത്ഥം മാത്രമാ മണ്ടനു മനസിലായില്ല…

“എന്നാടാ മൈരെ…”

ഒരല്പം അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നുകൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു….

“wait and see മോനെ….”

ചുണ്ടുകടിചൊന്നവനെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു…അപ്പോളേക്കും അവൾക്കുള്ള സാധനവും എത്തിയിരുന്നു..പിന്നെ ഞാനങ്ങൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ബാക്കി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി…ആളൊരു വായാടി ടൈപ്പ് ആണ് പക്ഷെ എപ്പോളുമില്ല താനും..അജയനാണേൽ അണ്ണാക്കിൽ പിരിവെട്ടിയത് പോലിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്…എന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നറിയാതെ അവളോട് ചാടി കേറി സംസാരിക്കാൻ അവനൊരു വിഷമം അതാണ് കാരണം…

കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും ഞങ്ങൾ മൂന്നും ബില്ലടക്കാൻ വേണ്ടി തോമസേട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു…പുള്ളിയാണേൽ മൂന്ന് പേർക്കുള്ളതും ഒരുമിച്ചാക്കിയാണ് ബില്ല് തന്നത്…ഞാനത് വാങ്ങി നോക്കി പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും അടുത്തു നിന്ന ദക്ഷ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്നയൊരു അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടെടുത്തു അയാൾക് നീട്ടി

“ഏയ്‌ എന്തായിത്…ഞാൻ കൊടുമായിരുന്നല്ലോടി…!

ഞാനവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു…

”ഇല്ലെടാ ഇന്നത്തെ ചിലവ് ഞാൻ എടുക്കാം…ഒന്നുവല്ലേലും നമ്മള് ഫ്രഡ്സ് ആയതല്ലേ…“

അവളൊരു നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു….അജയന്റെ കണ്ണുകളപ്പോളും എന്നിലും അവളിലുമായി പറന്നു നടക്കുവാണ്….

”ഹ്മ്മ് ശെരി ശെരി വാ…“

ഞാനവരെയും കൂട്ടി വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോളാണ് പെട്ടെന്നെവിടെ നിന്നോ ചാരുലത എന്റെ മുൻപിലേക്ക് വന്നത്…അപ്രതീക്ഷിതമായുള്ളയാ വരവിൽ ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി…പിറകിൽ ദക്ഷ നിൽപ്പുണ്ട്…ചാരുവിന്റെ കണ്ണുകളൊന്നവളെയുഴിഞ്ഞ ശേഷം എനിക്ക് നേരെ നീണ്ടു…

”ആദിത്യനെനല്ലേ പേര്…?

ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്തയൊരാളോട് ചോദിക്കുന്നത് പോലവളെന്നോട് ചോദിച്ചു…..

“ആഹ്..അതേ…”

തപ്പിപ്പെറുക്കി ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു…ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു മുഖഭാവം അതുപോലെ തന്നെയുള്ള പെരുമാറ്റവും…..എന്താണാവളുടെ മനസ്സിലെന്ന് മനസിലാക്കാൻ പറ്റാതെ ഞാനവിടെ നിന്നു വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി..

“തന്നെയാ ലൈബ്രറിയൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു…ഒന്ന് ചെന്നു കാണാൻ പറഞ്ഞു…”

അതും പറഞ്ഞവളെന്നെയൊന്നു കടുപ്പിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിറങ്ങി പോയി…