Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം 7 [രാവണൻ]

....ഡാൻസ് ക്ലാസ്സിന് വന്നതാ. ...”

“ഡാൻസോ ....”വൈദേഹി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. ..

“അതെ. ...നീയെന്താ ഇവിടെ ”

“ഞാൻ മുത്തശ്ശന് കുഴമ്പ് മേടിക്കാൻ വന്നതാ. ...അല്ല. ..ഇവിടെ എവിടെയാ ഡാൻസ് പഠിപ്പിക്കുന്നെ...”

“ഇവിടത്തെ പഴയ മീറ്റിംഗ് ഹാൾ ,അവിടെവച്ച് എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം ഉണ്ട്...”

ദൂരെ കാണുന്ന പഴയ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് അവൻ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു

“അഭിക്ക് ഡാൻസ് അറിയോ. ...”

“അറിയാല്ലോ....ടപ്പാക്കുത്ത് അല്ല. ...ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസ്. ..”

“നല്ലോണം അറിയോ. ..”

“അറിയാന്നെ. ..”

അവളുടെ ചോദ്യവും നിൽപ്പും ഭാവവും കണ്ട് ചിരിയോടെ അഭിമന്യു പറഞ്ഞു....വൈദേഹി ഒരുവേള അവന്റെ ചാരകണ്ണുകളിലേക്ക് വീക്ഷിച്ചു....ആ കണ്ണുകൾ എന്തിലേക്കോ തന്നെ നയിക്കുകയാണെന്ന് വൈദേഹിക്ക് തോന്നി. ...ഇരുട്ട്. ...വേദനയുടെ വസന്തത്തിൽ വിടർന്ന അനന്തമായ ഇരുട്ടിലേക്ക്. ...തിളച്ചുമറിയുന്ന താപത്തിലേക്ക്. ...

“എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒന്നും തിരയരുത് വൈദേഹി. ..”

അവളിൽ നിന്നും അവൻ കണ്ണുകൾ പറിച്ചുമാറ്റി. ...അഭിമന്യു നടന്ന് അകലുമ്പോഴും വൈദേഹിയുടെ കാലുകൾ ആരോ പിടിച്ചുകെട്ടിയതുപോലെ നിശ്ചലമായി. ...ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരാതെ കണ്ഠം ബന്ധിതയായി

.
.
.
.
.

വിശ്വനാഥൻ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്ന സമയം അഭിമന്യു ഡാൻസ് ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് വന്നുകയറി. ...അയാളെ കാണാത്തതുപോലെ പോകാൻ തോന്നിയില്ല. ...

“അച്ഛന് വല്ല പണിക്കും പൊയ്ക്കൂടേ. ..”

കാലിലെ ഷൂസ് അഴിച്ചുകൊണ്ട് അഭിമന്യു ചോദിച്ചു. ...വിശ്വനാഥൻ കൈയിൽ നിവർത്തി വച്ചിരുന്ന പത്രം ഒരല്പം താഴ്ത്തി അവനെയൊന്ന് ഇരുത്തി നോക്കി. ...

“നിനക്കുള്ള പരിപ്പുവടയും ചായയും തരുന്നുണ്ട്. ...ഞാനല്ല, നിന്റെ ചേച്ചി. ...ഉച്ചക്ക് ചോർ കഴിച്ചില്ലല്ലേ. ....ചെല്ല് ചെല്ല്. ...”

“ഓഹ് ഷിറ്റ്. ...പണിയായോ...”

അഭിമന്യു ഹാളിലാകെ വീക്ഷിച്ചു സ്ഥിതിഗതികൾ വിലയിരുത്തി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. ....മുറി കാലി ആയിരുന്നു. ...ഒരൊറ്റ സാധനസാമഗിരികൾ പോലും ഇല്ലാതെ ആ മുറി അവനു മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്നു....ഒക്കെ നന്ദന തിരികെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവച്ചിരുന്നു

അവൻ നന്ദനയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ...ഒരുവട്ടം. ...അവന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് വേച്ചു. ...കണ്ണുകളിൽ ഒരുനിമിഷത്തേക്ക് ഇരുട്ട് കയറിയതുപോലെ. ...അവൻ ചുമരുകളിൽ പിടിച്ചു നടന്ന് അവളുടെ മുറിയിൽ എങ്ങനെയോ എത്തി. ...ബെഡിലേക്ക് മറിഞ്ഞു