Chapter Title : ചന്ദന നിറമുള്ള രാവുകള് [സ്മിത]
കാര്യങ്ങളോടി വന്നു.
അവളുടനെ ചാടിഎഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
ശബ്ദവും അനക്കവും കേള്ക്കുന്നുണ്ടോ?
അവള് കാതോര്ത്തു.
ഇല്ല.
അവള് സാവധാനം അമ്മയുടെ കിടപ്പ് മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
കതകിനു വെളിയില് കാതോര്ത്തു.
ഇല്ല! ഒന്നും തന്നെ കേള്ക്കുന്നില്ല.
പിന്നെ അവള് പൂമുഖത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവിടെ ഗിരീഷിന്റെ കാര് കാണപ്പെട്ടില്ല.
ആള് പോയിരിക്കുന്നു.
ഉറക്കമായിരിക്കും അമ്മ!
പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടാണ് തനിക്ക് ഇപ്പോള് വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോയില്ലാത്തത്?
അവള് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു.
അച്ഛന് മരിച്ചതിനു ശേഷം അമ്മ തന്നെ വളര്ത്തിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
കഷ്ട്ടപ്പാടുകള്, ത്യാഗങ്ങള്, തകര്ന്നു പോയ സന്ദര്ഭങ്ങള്!
ആ അമ്മയെ ഇനി വെറുക്കേണ്ടതില്ല.
എങ്കിലും ഗിരി മാമനെപ്പോലെ ഒരാളുമായി!
അമ്മയ്ക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാമായിരുന്നല്ലോ!
ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചും പാത്തും, വൃത്തിയില്ലാത്ത ബന്ധത്തില്പ്പോയി പെടണമായിരുന്നോ?
അവള് അമ്മയുടെ കതകില് മുട്ടി.
പ്രതികരണമില്ല.
അവള് വീണ്ടും മുട്ടി.
അനക്കമോ ഒച്ചയോ ഒന്നും കേള്ക്കുന്നില്ല.
അവള്ക്ക് ആധിയായി!
“അമ്മെ!!”
അവള് ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു.
“അമ്മെ! ഡോര് തുറന്നെ!!”
അവള് ശബ്ദം കൂട്ടി.
പെട്ടെന്ന് അകത്ത് നിന്നും ഒച്ചയും അനക്കവുമൊക്കെ കേള്ക്കാന് തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് അനിതയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്.
“ഇതെന്തെടുക്കുവാരുന്നു അകത്ത്? ഒച്ചേം അനക്കോം ഇല്ലാതെ? എന്റെ നല്ല ജീവന് പോയി...!”
അനിത ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഉച്ചത്തില് ചോദിച്ചു.
അവള് പത്മജയെ നോക്കി.
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകള്.
മുഖം നിറയെ കുറ്റബോധം.
അതിദയനീയ ഭാവം.
അത് കണ്ടപ്പോള് അനിതയുടെ ദേഷ്യമെല്ലാം എങ്ങോ പോയി.
“മോളെ...”
തകര്ന്ന ശബ്ദത്തില് പത്മജ അനിതയെ വിളിച്ചു.
അനിത നോക്കുമ്പോള് പത്മജയുടെ കണ്ണില് നിന്നും വീണ്ടും നീര്പോടിയുകയാണ്.
അത് കാണാന് കഴിയാതെ അവള് അമ്മയുടെ തോളില് പിടിച്ചു.
“കരയാതെ അമ്മെ!”
അവള് ശാന്തയായി പറഞ്ഞു.
“നെനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യോം വെറുപ്പും ഇല്ലേ കുട്ട്യേ?”
കണ്ണുനീര് തുടച്ചുകൊണ്ട് പത്മജ ചോദിച്ചു.
“ദേഷ്യം ഉണ്ടാരുന്നു. വെറുപ്പ് ഇല്ല...”
“മോളെ, നീയ് അമ്മയോട് പറ്റൂങ്കി ക്ഷമിക്ക്!”
അനിത പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഒരു മോളും ക്ഷമിക്ക്യില്ല ന്ന് നല്ലോണം അറിയാം നിക്ക്..ച്ചാലും അമ്മ ഇനി...”
“എന്റെ പേടി അതല്ല അമ്മെ!”
അനിത പറഞ്ഞു.
“ഈ ഗിരീഷ് മാമന് ഫുള്ള് ദുസ്വഭാവം ള്ള ആളാന്നു
💬 Comments
View all comments