Chapter Title : ചേച്ചിയമ്മ ഇൻ വാട്ടർ തീം പാർക്ക് 001 [ഡോ.കിരാതൻ]

ചുണ്ടുകളിലേക്ക് പതുക്കെ നീക്കി.

മാംസളമായ ആ ചുണ്ടുകളിൽ വിരൽ അമർത്തി ഉലച്ചപ്പോൾ, വിരലിനൊപ്പം ആ തുടുത്ത അധരങ്ങളും തഴുകി നീങ്ങി. അന്നാമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വികാരത്തള്ളിച്ചയിൽ പകുതിയോളം അടഞ്ഞുപോയി.

ആ ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴിയിലെ ചൂടുപിടിച്ച നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിലേക്കാണ് മെറീനയുടെ വിളി ഒരു അലയൊലിയായി ഞങ്ങളുടെ കാതിൽ പതിച്ചത്.പെട്ടെന്നുണ്ടായ പരിഭ്രമത്തിൽ ഇരുവരും വെട്ടിപ്പിടച്ചതുപോലെ അകന്നുമാറി. വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കുമ്പോഴും, പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയേക്കാൾ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ലഹരി രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.

നനഞ്ഞൊട്ടിയ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അന്നാമ്മയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഉയർന്നുതന്നെ നിന്നു. ".... മെറീന .... ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ട് ...". ജോജി പറഞ്ഞു. ഭാഗ്യത്തിന് അവൾ ഞങ്ങളുടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ടുമില്ല, ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തുള്ള പരിഭ്രമം മെറീന ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുപോലിമില്ലായിരുന്നു. "

വാ ജോജി അങ്കിളേ, നമുക്ക് അടുത്ത റൈഡിന് കയറാം,"

അവൾ ആവേശത്തോടെ ജോജിയെ വിളിച്ചു. ജോജി അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നപ്പോൾ അന്നാമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസൂയയുടെ കനൽ എരിഞ്ഞു.

"നിന്നോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഞാനുണ്ടാകും"

എന്ന് തന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചവൻ, മറ്റൊരുവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ അത്രവേഗം കൂടെപ്പോയത് അവൾക്ക് സഹിച്ചില്ല. അവർ എത്തിയത് 'കപ്പിൾസ് റൈഡ്' എന്ന് വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിവെച്ച ഒരു ബോർഡിന് മുന്നിലായിരുന്നു.

"അങ്കിളേ, തൽക്കാലം നമുക്ക് കപ്പിൾസ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞു ഇതിൽ കയറിയാലോ?"

മെറീന കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു. "നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം കണ്ടാൽ തന്നെ അവർക്ക് മനസ്സിലാകില്ലേടാ," ജോജി ഒരു വിസമ്മതത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അങ്കിളിനെ കണ്ടാൽ അത്രയ്ക്കും പ്രായം തോന്നിക്കില്ല കേട്ടോ,

" മെറീന അവനെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് നോക്കി. ഇതുകേട്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അന്നാമ്മ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "വാടാ ജോജി, നമുക്ക് ഇതിൽ പോകാം,"

ജോജിയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.അവൾ ഒരവകാശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ കപ്പിൾസ് ആണെന്ന് ആരും പറയില്ല അമ്മച്ചീ," മെറീന വീണ്ടും കളിയാക്കി. "

അതെന്താ മെറീനേ, നീ തന്നെയല്ലേ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് ജോജിയെ കണ്ടാൽ പ്രായം തോന്നിക്കില്ലെന്ന്?" അന്നാമ്മ തന്റെ അലസമായ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് അങ്കിളിനെ അല്ല അമ്മച്ചീ..."

മെറീന അന്നാമ്മയുടെ മുഖത്തെ മാറ്റങ്ങൾ നോക്കി വീണ്ടും