Chapter Title : ചേച്ചിയമ്മ ഇൻ വാട്ടർ തീം പാർക്ക് 001 [ഡോ.കിരാതൻ]

വെച്ച് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. "... ഫ്ലൈറ്റ് കുറച്ച് വൈകി.

ടാക്സി കിട്ടാനും പാടായിരുന്നു." അന്നാമ്മ അവനെ തലമുതൽ പാദം വരെ ഒന്ന് നോക്കി. "ജർമ്മനിയിലെ ജീവിതം നിന്നെ നന്നായി മാറ്റിയിട്ടുണ്ടല്ലോ ജോജി. പഴയ ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരനല്ല നീയിപ്പോൾ... കട്ടി മീശയും താടിയും....".

അന്നാമ പറഞ്ഞു. അവർ ജോജിയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പഴയ ശകാരങ്ങളുടെ കയ്പ്പായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരുതരംസ്നേഹത്തിൻ്റെ തണുപ്പായിരുന്നു. "കുളിച്ചു ഫ്രഷായി വാ. ഞാൻ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട മീൻ കറി കൂട്ടി ചോറ് ഉണ്ടാക്കി വച്ചീട്ടുണ്ട് ...

ആ പിന്നെ നിന്റെ മുറി ഞാൻ പറ്റാവുന്ന രീതിയിൽ ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്." അവർ അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജോജി ആ പഴയ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് സുഖമായി അന്ന് വളരെ സുഖകരമായി ജോജി ഉറങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം പുലർന്നു. ഡിസംബർ വെയിലിന് പോലും ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പുള്ള പ്രഭാതം. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ അപ്പവും സ്റ്റൂവും വിളമ്പുന്നതിനിടയിലാണ് പുറത്ത് ഒരു ശബ്ദ്ധം കേട്ടത്. ജോജിയും അന്നാമ്മയും തമ്മിലുള്ള ആ തണുപ്പൻ സംസാരത്തിനിടയിലേക്കാണ് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒരു പാദസര കിലുക്കം കടന്നുവന്നത്.

മെറീന ജോൺ അന്നാമ്മയുടെ പഴയകാല സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ.

മാതാപിതാക്കൾ വിദേശത്തായതുകൊണ്ട് നാട്ടിലെ കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലായിരുന്നു അവളുടെ താമസം. അവധി ദിവസങ്ങളിലും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും അവൾ ഈ തറവാട്ടിലെത്തുന്നത് പതിവാണ്.

രണ്ടാം വർഷ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ മെറീനയുടെ സാന്നിധ്യം ആ വീടിന് ഒരു പുതിയ ജീവൻ നൽകുന്നത് പോലെ ജോജിക്ക് തോന്നി. "അമ്മച്ചീ... ഞാൻ എത്തി!" വാതിൽക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവൾ ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് അവിടെ നിൽക്കുന്ന ജോജിയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

പണ്ട് ഫോട്ടോകളിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള, ജർമ്മനിയിൽ നിന്നും വന്ന ആ 'ജോജി അങ്കിൾ' തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. "ഇതാണോ ആ ജോജി അങ്കിൾ?" മെറീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അന്നാമ്മ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "അതെ, ജോജിയാണ്.... അങ്കിൾ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാനുള്ള