Chapter Title : ചേച്ചിയമ്മ ഇൻ വാട്ടർ തീം പാർക്ക് 001 [ഡോ.കിരാതൻ]

എങ്ങാനും പോയാലായി. അതും ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചാൽ മാത്രം," മെറീനയാണ് അതിന് മറുപടി നൽകിയത്. അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു പരിഭവം നിഴലിച്ചു. "

ഈ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും ചടഞ്ഞുകൂടി ഇരുന്നാൽ അത് ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും കേടാണ് ചേച്ചിയമ്മേ. ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് നല്ലതാ.". ജോജി അന്നാമ്മയെ നേരിട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞു. "ഈ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകാനാ പിള്ളേരേ..." അന്നാമ്മ ഒരു തരം നിസ്സംഗതയോടെ പറഞ്ഞു.

"അതിന് ചേച്ചിയമ്മയ്ക്ക് പറയത്തക്ക പ്രായമൊന്നും ആയിട്ടില്ലല്ലോ,"

ജോജി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. "എന്റെ അറിവ് ശരിയാണെങ്കിൽ ചേച്ചിയമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നാൽപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സല്ലേ ഉള്ളൂ?". അന്നാമയുടെ വാക്കുകൾക്ക് മേലേ ജോജി ചോദിച്ചു. "അത്രയും വയസ്സ് ചെറിയ പ്രായമൊന്നുമല്ലല്ലോ ജോജി. കൂടാതെ ഭർത്താവ് മരിച്ച ഒരു വിധവയുമാണ് ഞാൻ.

പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ സമൂഹം എന്തു പറയും എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കണമല്ലോ.". അന്നാമ്മ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "നാട്ടുകാരോട് പോയി ഊമ്പാൻ പറ!" മെറീനയുടെ വായിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ആ വാക്ക് വീണുപോയി. അന്നാമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി. "എന്ത് വർത്തമാനമാടീ നീ ഈ പറയുന്നത്?"

അവർ അവളെ കടുപ്പത്തിൽ ശകാരിച്ചു. പക്ഷേ ജോജി മെറീനയെ പിന്തുണച്ചു. "മെറീന പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്. ചേച്ചിയമ്മയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ സന്യസിക്കാൻ പോകേണ്ട പ്രായമൊന്നുമല്ല ഇത്. എന്തായാലും ചേച്ചിയമ്മ ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം വരണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഞങ്ങൾ പോകുകയുള്ളൂ." ജോജി അല്പം ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. അന്നാമ്മ അല്പനേരം ചിന്തയിലാണ്ടു.

ജനാലയ്ക്കൽ വിരിയുന്ന വെളിച്ചത്തിലേക്കും പിന്നെ തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു പേരേയും അവർ മാറി മാറി നോക്കി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ വാക്കുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന, തന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഒരാൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവർക്ക് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു.

"ശരി... തോറ്റു. ഞാൻ വരാം," അവസാനം ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ അന്നാമ്മ സമ്മതിച്ചു. മെറീന സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. "എന്നാൽ വേഗം റെഡിയാകൂ. നമുക്ക് പത്തു മണിക്ക് മുൻപ് അവിടെ എത്തണം!". ജോജി ഡബിൾ ഓക്കെ എന്ന് കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു. അധികം സമയം എടുക്കാതെ തന്നെ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി ജോജി പോർച്ചിലേക്ക്