Chapter Title : ചെല്ലമ്മ

യാരാവത് തൊട്ടാ, നാന്‍ അപ്പാക്കിട്ടെ ശൊല്ലും. അന്ത ആളേ അപ്പാ വെട്ടിക്കൊല്ലും….’
‘ അയ്യോ…’ ഞാന്‍ അറിയാതെ വിളിച്ചു പോയി. ‘ ഞാന്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞാ നീ അപ്പനോട് ശൊല്ലുമോ…?..’
‘ ഇല്ലൈ…. നീങ്കളോട് പേശറത് എനക്ക് പെരിയ ഇഷ്ടം താന്‍… ‘
‘ അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ കയ് കൊണ്ട് നിന്നെ തൊടാതെ ഒന്നുമ്മ വെച്ചോട്ടെ…’
‘ ധാരാളമാ വെച്ചുക്കോ… ആനാല്‍ എന്നെ തൊടക്കൂടാത്…’
പാവം പെണ്ണ്. കയ് കൊണ്ട് തൊടാന്‍ പറ്റത്തില്ല. മറ്റെന്തുമാകാം.

‘ ആങ് ഹാ… നീ ഈ വെയിലത്ത് വന്നിരിക്ക്യാ… വല്ല പനീം വന്നാ… വാ വന്ന് അകത്തിരിക്ക്.. അല്ലെങ്കില്‍ വല്ല തണലിലും പൊയിരിക്ക്….’ അപ്പച്ചി കയ്യില്‍ കുറേ പച്ചക്കറികളുമായി തൊടിയില്‍ നിന്നും കേറിവരുന്നു. ഞാന്‍ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
‘ അല്ല അപ്പച്ചീ, ചെല്ലമ്മേടെ അമ്മയേപ്പറ്റിയൊക്കെ ചോദിക്കുവാരുന്നു….’
അടുക്കളയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അപ്പച്ചി പറഞ്ഞു.
‘ എന്‍റെ വേണൂ, നീ ആ പെണ്ണിനോട് വര്‍ത്താനം പറയാന്‍ നിക്കണ്ട, ബോധോം പൊക്കണോം ഒന്നും ഇല്ലാത്തതാ, അത് ചെന്ന് തന്തയോടു പറഞ്ഞാ, അവന്‍ വെട്ടുകത്തിയുമായിട്ടിവിടെ വരും…’
‘ ഓ, ചുമ്മാ ഇരുന്നപ്പം…. ചോദിച്ചൂന്നേ ഉള്ളു…അപ്പച്ചീ..’
പിന്നെ ഞാനും കറിക്കരിയാന്‍ അപ്പച്ചിയേ സഹായിച്ചു. കുറെക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മുകളിലേയ്ക്കു പോയി. തോട്ടുവക്കത്തു നിന്നും വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്. ജനലില്‍ക്കൂടി പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. അപ്പോള്‍ കാണാം ചെല്ലമ്മ ഒരു പശുവിനെ മാറ്റിക്കെട്ടുന്നു. അല്പം മാറി നിന്നിട്ട് അവള്‍ ചുറ്റും നോക്കി. എന്നിട്ട് പാവാട മുട്ടിനു മുകളിലേയ്ക്കു തെറുത്തു കയറ്റി ഒരു കുറ്റിച്ചെടിയുടെ മറവിലിരുന്നു. ഓ, മുള്ളാനാണല്ലോ, പക്ഷേ ചെടി