Chapter Title : ചെല്ലമ്മ

അമ്മയാണെ സത്യം ഞാനറിഞ്ഞില്ല…. ഇയാളിവിവിടെ എന്തെടുക്കുവാ… ഈ പരപരാ വെളുപ്പിനു…?..’
‘ നാന്‍ പശുവിനേ കറക്കുവാരുന്നു. അപ്പോ നീങ്കെ… വന്ത്… അന്ത തുണി മേലെപ്പോട്ട്… അന്ത പെരിയ സാമാനം… കയ്യിലേ എടുത്ത് എന്നെന്നവാ ശെയ്യറത്…. ഉങ്കളുക്ക് വെക്കമേ ഇല്ലയാ…? ഛെ.. ഛെ..’ ആ പെണ്ണ് നിര്‍ത്തി.
‘ അയ്യോ ഞാനറിയാതെയാ… അപ്പച്ചിയോടു പറയേണ്ട… ഇനി ഉണ്ടാവില്ല…’
ഞാനാകെ വിരണ്ടു. പണ്ടേ ഞാന്‍ പേടിത്തൊണ്ടനാ. മനസ്സില്‍ സകല പെണ്ണുങ്ങളേയും തുണിയുരിച്ചു പണ്ണും, വാണമടിക്കും. നേരില്‍ കണ്ടാല്‍ നെഞ്ചിടിക്കും, മറ്റൊന്നു കൊണ്ടുമല്ല, മാനഭയം കൊണ്ട്. ഒരു പെണ്ണിനേ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യാന്‍ പോലുമുള്ള മനക്കരുത്തുണ്ട്. പക്ഷേ മാനം. എന്‍റേയും കുടുംബത്തിന്‍റെയും. അതോര്‍ക്കുമ്പം എല്ലാം പോകും, പിന്നെ വാണമടി തന്നേ ശരണം. ഞാന്‍ അവളേ കടന്നു പോരുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു.
‘ നാന്‍ എല്ലാമേ പാത്താച്ച്… എന്നാ പെരിയ സാമാനം.. ആനാലും ഇപ്പടി വെളിയേ കാട്ടറുതുക്ക് ഉനക്ക് വെക്കമേ ഇല്ലയാ…?…
ഞാന്‍ ഓടി അടുക്കളയില്‍ കേറി. അപ്പച്ചി ദോശ ചുട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കിതപ്പൊതുക്കി, ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
‘ അപ്പച്ചീ.. തൊഴുത്തില്‍ ഒരു പെണ്ണിരിക്കുന്നു. അതാരാ… എന്തു ചെയ്യുവാ അവിടെ ഈ വെളുപ്പിനു…?…’
‘ ഓ.. അവളോ അത് ചെല്ലമ്മയല്ലേ.. ഇവിടെ വരുന്ന മുത്തുവിന്‍റെ മകള്‍… അവനു ഇന്നലെ മുതല്‍ പനിയോ മറ്റോവാ… അതു കാരണം ഇന്നലെ രാവിലെ പോയിട്ട് പിന്നെ വന്നില്ല. പകരം ഇവളാ സഹായത്തിനു വന്നിരിക്കുന്നേ…..’
‘ അതൊരു തമിഴത്തിയല്ലേ…?..’
‘ അതേന്നേ.. തള്ളയില്ലാത്ത പെണ്ണാ… അര പൊട്ടി മാതിരിയാ… എന്നാലും നല്ലവളാ.. എനിക്ക് വെല്യ സഹായമാ…… അതിനു പത്തു പന്ത്രണ്ടു