Chapter Title : ചെമ്പകപ്പൂ മണമുള്ള പെണ്ണ് [കൊമ്പൻ]

അമ്മയുടെ കട്ടിയുള്ള പുരികത്തിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി.

“എന്ത് നീളമാണ് അമ്മെ അമ്മയുടെ മുടി”

“ഇപ്പൊ എന്താ പറയാൻ!”

“ഇന്ന് അമ്പലത്തിൽ വെച്ച രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾ കുശുമ്പോടെ പറയുന്നത് കേട്ടു.”

“എന്ത് ?”

“നല്ല രസമുണ്ടെന്നു!! ഭാഗ്യമുള്ള പെണ്ണാണ് എന്നും”

“ഹഹ!!”

“മോനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ അപ്പൊ..”

“കണ്ടിട്ടുണ്ട്!”

“ഞാൻ ആലോചിക്കയിയാരുന്നു, അമ്മേടെ കാമുകൻ എന്തെ അമ്മയെ കട്ടോണ്ട് പോകാത്തേ എന്ന്!!”

“ഓഹോ ഞാൻ പോകാത്തതാണോ…പ്രശ്നം?”

“അങ്ങനെയല്ല!”

“ഞാനെങ്ങാനും ആയിരുന്നെങ്കിൽ….”

“ആയിരുന്നെങ്കിൽ.”

“ഒന്നൂല്ല …ഞാൻ പോണൂ…നല്ല ഉറക്കം വരുന്നു.”

രോഹിതിന്റെ കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്നു.............. അവൻ മുഴുമിച്ചില്ലെങ്കിലും, പറയാനാഞ്ഞത് ! അപർണ്ണയ്ക്ക് പെട്ടന്നൊരു ഞെട്ടലുണ്ടായി. എന്താണ് തന്റെ സീമന്തപുത്രൻ തന്നോടിപ്പോൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചത്! അതേക്കുറിച്ചു മനസിലേക്ക് വരുന്ന ചിത്രം വിയർത്തൊഴുകി പിടയുന്ന രണ്ടു ദേഹങ്ങളായൊരുന്നു. പാടില്ല എന്ന് മനസ് പറയുമ്പോളും അവളുടെ ദേഹം അതിനായി കൊതിച്ചു പോകുന്നവളറിഞ്ഞു.

നിഷിദ്ധമായ വികാരങ്ങൾ കാട്ടുതീപോലെ അവളുടെയുള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തി. നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത വണ്ണം അവളുടെയുള്ളിൽ കാമം ഫണം വിടർത്തിയാടാനും തുടങ്ങി.ശിലപോലെ ഇരുന്നവള്‍ അതുമാത്രം ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നേരമേറേ കഴിഞ്ഞു. മൂക്കിലെ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞതവൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് രോഹിതിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.

“മിന്നലഴകേ......... ഒന്നു നില്ല്... എന്തു ദാഹം...... കണ്ടു നിൽക്കാ..ൻ കന്നിമഴവില്ലേ....... ഒന്നരികിൽ നില്ല് നീ….”

എന്ന വരികൾ രോഹിത് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് മൂളുന്നതവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മകന്റെ മനസില്‍ തന്നെയൊരു കാമുകിയായാണ് അവനിപ്പോൾ കാണുന്നതെന്ന് ഓർത്തതും ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ഒരുതരം ലഹരി അവളുടെയുള്ളിലും ഉണർന്നു. അവന്റെ കുറ്റി താടിയും മീശയും പൗരുഷമുള്ള മുഖവും അപർണ്ണയുടെ മനസ്സിൽ പ്രേമിക്കാനുള്ള ത്വര കൂട്ടികൊണ്ടിരുന്നു.

രോഹിത് പോയതിനുശേഷം അപർണ്ണയുടെ മനസ്സിൽ അത് തന്നെയായിരുന്നു. അവൾ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ ദേഹം ചൂട് പിടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു മനസിലാക്കി.

പിറ്റേന്ന് കാലത്തു ഇരുവരുമൊന്നിച്ചു കഴിക്കുമ്പോ തന്റെ മകന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അപർണ്ണ തെല്ലൊന്നഭിമിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ തന്നെ നോക്കി. കൂട്ടുകാരികളിൽ പലരും അവന്റെ സൗന്ദര്യം തന്നിൽ നിന്നും കിട്ടിയതാണെന്നു പറയുമ്പോ അവളുടെ മനസ്സിൽ അഹങ്കാരവും ഉടലെടുക്കുമായിരുന്നു.

“ഈ സാരി അമ്മയ്ക്ക് നല്ല ചേർച്ചയുണ്ടല്ലോ!”

“ഇത് ഞാൻ മുൻപും ഉടുത്തിട്ടുണ്ടല്ലോ, അപ്പോഴൊന്നും നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ?” കള്ള ചിരിയോടെ അപർണ്ണ പുരികമുയർത്തി.

“ഉഹും… ഇപ്പോഴാ ശെരിക്കുമെന്റെ അമ്മയെ