Chapter Title : ചെമ്മാനം [Achillies]

മുഴുത്തു പൊങ്ങി നിന്നാടി. അവനെ ഒന്നുഴിഞ്ഞു തോർത്തുമുടുത്തു കുളിമുറിയിൽ കയറി, തണുത്ത വെള്ളം ശിരസ്സിലൂടെ ഒഴുകി കാലിലെത്തി മൂലയിൽ വെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഓവിലൂടെ ഒഴുകി പോയി, എന്നാണവൾ എന്റെയായത് എന്ന് അറിയില്ല ഒന്നായത് തെളിമയോടെ ഇന്നും ഓർമ ഉണ്ട്. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ രണ്ടു പേർ…വലിയ തറവാടിന്റെ ഉള്ളിൽ രണ്ടു കോണുകളിലായി രണ്ടു പേർ അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യ എന്നതിലുപരി തനിക്കവർ ആരുമായിരുന്നില്ല, അടുക്കാൻ ശ്രേമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ അകറ്റിയിട്ടെ ഉള്ളൂ, പിന്നെ എപ്പോഴോ എനിക്ക് അവരും അവർക്ക് ഞാനും മാത്രേ ഇനി ഉള്ളൂ എന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ മഞ്ഞുരുകി തുടങ്ങി, തനിക്ക് വേണ്ടി ചെറുപ്രായത്തിൽ വൈധവ്യം മാറ്റാൻ പലരും കൊണ്ട് വന്ന പുരുഷ കേസരികളെ നിഷ്കരുണം തള്ളിക്കളയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സ്നേഹം തോന്നി,.... കയത്തിൽ വീണപോലെ മുങ്ങാറായ തറവാടിനെ ശക്തിയെ പോലെ മുന്നിൽ നിന്ന് നോക്കി നടത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ ആരാധനയായി…. ഒരിക്കൽ അമ്പലമുറ്റത്തെ ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അമ്മിണി മുത്തശ്ശി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതാണ് ഇപ്പോഴും ഭാഗ്യയെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം വരുന്നത്,

"തമ്പ്രാൻ കുട്ടീടെ ഭാഗ്യാ… തംബ്രാട്ടി…"

പല്ലില്ലാ മോണ കാട്ടി അവർ ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെയും മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചിരുന്നു.

എന്റെ ഭാഗ്യമാണ് ഭാഗ്യ എന്ന്,

കൗമാരക്കാരന്റെ നോട്ടവും, ചെറിയ മുട്ടലുമെല്ലാം അവഗണിച്ച പെണ്ണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിനും പറയാനുള്ളത് അവളോടുള്ള ഒടുങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ നിലവിളി ആണെന്ന് മനസ്സിലായ നാൾ മുതൽ ഉഴറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മിണ്ടാതെ മൗനിയായി നടന്ന പകലുകളും ഇരവുകളും, ഒരിക്കൽ എന്റെ മൗനവും അവളുടെ ഉള്ളിനെ പൊള്ളിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലൊഴുകുന്ന പൊള്ളുന്ന പ്രണയത്തെ പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു. അന്നാദ്യമായി, ഒരേമുറിയിൽ പരസ്പരം പുണർന്നു പരിഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു തീർത്തു രാവെളുക്കുവോളം കൊഞ്ചി. പിറ്റേന്നു രാവിലെ മനസ്സിനെ അകറ്റിയ അവസാന നേർത്ത പാളി കൂടെ അടർന്നു വീണപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി എന്റെ പൗരുഷത്തെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ വാങ്ങി കിതച്ചു വിയർത്തു അവളുടെ മണം എന്നിലേക്ക് പടർത്തി എന്റേതായി എന്റെ മാത്രം ഭാഗ്യ. ഉള്ളിലുള്ള സകല പ്രണയവും എന്നെ പൊള്ളിക്കുന്ന ചുംബനങ്ങളായി എന്റെ മുഖത്തും ചുണ്ടിലും കണ്ണിലും ചൊരിഞ്ഞു കണ്ണീർ വാർത്ത