Chapter Title : ചുരുളി [Innocent Human]

സ്ഥിരമുള്ളത് പോലെ ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്നവർ ബസ്സീന്ന് ഇറങ്ങി കാട് കയറി.. ബസ്സ് ശരിയാവട്ടെയെന്നും വിചാരിച്ച് കാട് കയറി പോയ ഒരു കിടിലം ചരക്കിന്റെ മുറം പോലത്തെ വിരിഞ്ഞ കൊതം നോക്കി വെള്ളമിറക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയിയിരുന്നു ഞാൻ

"എടാ മയിരെ ആരെ പണ്ണാൻ ഇരിക്കുവാടാ...ഇറങ്ങി പോടാ മൈരേ"

കണ്ടക്ടർ പൂരപ്പാട്ട് നടത്തി... തിരിച്ച് ഒരു ചീത്ത വിളിക്കാനുള്ള ഗ്യാപ്പ് തരാതെ നിന്ന കണ്ടക്ടറെ ഞാൻ അവൻ പഠിച്ച സ്കൂളിലെ പ്രിൻസിപ്പാളാണ് ഞാനെന്ന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്ത് കൊണ്ട്

"നിന്റെ അമ്മേ പണ്ണാൻ ടിക്കറ്റെടുത്ത് കാത്തിരിക്കുവാ പൂറാ"

എന്നും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി അവന്റെ പിതാമഹന്മാരെയെല്ലാം ഒരാളെ പോലും ഒഴിവാക്കാതെ ഓർമ്മിച്ചെടുത്ത് വിളിച്ചപ്പോഴേക്കും

"ചേട്ടാ വണ്ടി ഇനി പോകില്ല ദേ ആ കാട്ട് വഴി പോയാൽ വേഗമെത്താം"

എന്ന് പറഞ്ഞ് തൊഴുത് നിൽക്കുന്ന കണ്ടക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചാരിഥാർത്ഥ്യം തോന്നി, ബാഗുമെടുത്ത് നേരത്തെ കണ്ടതും ആ പൂറൻ കണ്ടക്ടർ കാരണം ഇപ്പോൾ മിസ്സായി പോയ ആ ആന കൊതം തേടി ഞാനോടി...

ഓടി ഓടി കുറേ ഓടിയപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസിലായി ഊമ്പി പോയി മൈര് വഴി തെറ്റി....

ഇനി എന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ച് നിന്നപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു കൊലചിരി കേട്ടു...

ഹോ രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് കരുതി ചിരി കേട്ട ദിക്കിലേക്ക് നടന്നിട്ട് അവിടൊന്നും ഒരുത്തനേം കണ്ടില്ല...

വീണ്ടും മൂഞ്ചി

അപ്പോഴുണ്ട് ദേ വീണ്ടും ചിരി...

"ഇതേതവനാടാ വെളിയിലോട്ട് ഇറങ്ങി വന്ന് കൊണക്ക് മൈരാ"

ഇത്തവണ തലേൽ ഏതോ കാട്ട് മരത്തിന്റെ കാ വന്ന് വീണ് മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ദേ ഇരിക്കുന്നു ഒരു സാധനം...

"ഇതെന്ത് ജീവി??