Chapter Title : ദലമർമ്മരം 2 [രതിക്കുട്ടൻ]

പോയി.

തിരികെ വന്നപ്പോ ഞാൻ പൈസ കൊടുത്തു, എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ അയാളത് വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. ട്രെയിനിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. പിന്നീടയാളൊന്നും ചോദിച്ചതുമില്ല, ഞാൻനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല.. ഇതാണു സ്റ്റേഷൻനെന്നു അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാനിറങ്ങി. ഒരു താങ്ക്സ് പറഞ്ഞു. ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ച് അയാൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അന്യദേശത്ത് വെച്ച് ലഭിക്കാവുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി. എന്റെ പേരു പോലും ചോദിക്കാതെ അയ്യാൾ പൊയ്പ്പോയി.!

ജോലിയ്ക്ക് വൈകിയാണു ജോയിൻ ചെയ്തത്. കമ്പനിയിൽ വേറെ മലയാളികളാരുമില്ല. ആകെയുള്ളത് ചില കന്നഡക്കാരാണു. ബാക്കിയെല്ലാം ഹിന്ദിക്കാരും സായിപ്പന്മാരും. ബ്രിട്ടീഷ് കമ്പനിയായതു കൊണ്ടാവും ശനിയും ഞായറും അവധിയാണു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത ഞയറാഴ്ച ഞാൻ ബോംബേ കാണാനിറങ്ങി. ജൂഹൂ ബീച്ചിലേക്ക് പോകണം. ആരോട് വഴി ചോദിക്കും എന്നറിയാതെ നിന്നപ്പോഴാണൂ അന്നു കണ്ട ആ മനുഷ്യനെന്നെ കടന്ന് പോയത്.

ഹെലോ..ഞാൻ കൂവി

അയ്യൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി, എന്നെക്കണ്ടതും പരിചയഭാവത്തിൽ നിന്നു.

എന്താ?

ജൂഹുവിലേക്ക് പോകാൻ…

ആ. വാ കൊണ്ടാക്കാം

ഞാൻ അയോളോടൊപ്പം നടന്നു.

കുറച്ച് നേരം ജൂഹു ബീചിൽ ഞാൻ നടന്നു കണ്ടു. അപ്പോളയാൾളാരോടൊ സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുവാരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് വന്നിട്ടു ഞാൻ പോകുവാണെന്ന് പറഞ്ഞു.

ഒഹ് താങ്ക്സ്… ആഹ് പേരു പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ?

എന്റെയോ.. രവികുമാർ!

എവിടെയാ നാട്ടിൽ?

കൊട്ടാരക്കര

ഇനിയിവിടെ കാണാൻ സ്ഥലം വല്ലതുമുണ്ടോ ?

ഇവിടെയോ ...ഇല്ല. നേരേ ബാൻഡ് സ്റ്റാൻഡ് ബീച്ചിലേക്ക് വിട്ടോ.

ചേട്ടനിനിയെങ്ങോട്ടാ?

ഇവിടുത്തെ മലയാളി സമാജത്തിന്റെ ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അങ്ങോട്ട് പോകുവാ.

ഓ. അവിടെീനിക്കും വരാമോ?

പിന്നെന്താ വന്നോളൂ.

കുറച്ച് മലയാളികളെ പരിചയപ്പെടാമെന്ന് കരുതിയട്ടാ.

ഒഹ്. അതിനെന്താ വരൂ. ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാമെല്ലൊ.

ഞാൻ അങ്ങേരുടെ കൂടെ നടന്നു.

ഞങ്ങൾ ട്രെയിൻ പിടിച്ച് ആ സ്ഥലത്തെക്ക് പോയി. പരിപാടിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ഞാൻ വരുമ്പോഴെക്കും രാത്രി ആയിരുന്നു. പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിൽ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ചയ്യാളെ കണ്ടു. പക്ഷെ അയാൾ പരിചയം ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി മറയുകയാണു പതിവു.

അന്നൊരു ബുധനാഴചയായിരുന്നു, ഓഫീസ്സിൽ നിന്നു പതിവിലും വൈകിയാണു ഞാനിറങ്ങിയത്. അന്റോപ് ഹില്ലിലേക്കുള്ള ട്രെയിനിൽല്പതിവിലധികം തിരക്ക്. അടുത്തതിനു കാത്തിരുന്നാലും സ്ഥിതിയിതൊക്കെ തന്നെയാവും, ലേറ്റാവുകയും ചെയ്യും. ഇതിനു