Chapter Title : ദലമർമ്മരം 2 [രതിക്കുട്ടൻ]

പേരു പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ?

എന്റെയോ.. രവികുമാർ!

എവിടെയാ നാട്ടിൽ?

കൊട്ടാരക്കര

ഇനിയിവിടെ കാണാൻ സ്ഥലം വല്ലതുമുണ്ടോ ?

ഇവിടെയോ ...ഇല്ല. നേരേ ബാൻഡ് സ്റ്റാൻഡ് ബീച്ചിലേക്ക് വിട്ടോ.

ചേട്ടനിനിയെങ്ങോട്ടാ?

ഇവിടുത്തെ മലയാളി സമാജത്തിന്റെ ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അങ്ങോട്ട് പോകുവാ.

ഓ. അവിടെീനിക്കും വരാമോ?

പിന്നെന്താ വന്നോളൂ.

കുറച്ച് മലയാളികളെ പരിചയപ്പെടാമെന്ന് കരുതിയട്ടാ.

ഒഹ്. അതിനെന്താ വരൂ. ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാമെല്ലൊ.

ഞാൻ അങ്ങേരുടെ കൂടെ നടന്നു.

ഞങ്ങൾ ട്രെയിൻ പിടിച്ച് ആ സ്ഥലത്തെക്ക് പോയി. പരിപാടിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ഞാൻ വരുമ്പോഴെക്കും രാത്രി ആയിരുന്നു. പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിൽ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ചയ്യാളെ കണ്ടു. പക്ഷെ അയാൾ പരിചയം ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി മറയുകയാണു പതിവു.

അന്നൊരു ബുധനാഴചയായിരുന്നു, ഓഫീസ്സിൽ നിന്നു പതിവിലും വൈകിയാണു ഞാനിറങ്ങിയത്. അന്റോപ് ഹില്ലിലേക്കുള്ള ട്രെയിനിൽല്പതിവിലധികം തിരക്ക്. അടുത്തതിനു കാത്തിരുന്നാലും സ്ഥിതിയിതൊക്കെ തന്നെയാവും, ലേറ്റാവുകയും ചെയ്യും. ഇതിനു തന്നെ കേറാം. കാലു കുത്താനിടമില്ലാത്ത ആ ട്രെയിനിലേക്ക് ഞാൻ തിക്കിതിരക്കി കയറിപ്പറ്റി. പിറകേ കയറുന്നവരെന്നെ തള്ളി നീക്കി ഒരു മൂലയിലെത്തിച്ചു. കമ്പാർട്ട്മെന്റ് അവസാനിക്കുന്നടുത്തുള്ള ഒരു സീറ്റിന്റെയടുത്താണു ഞാനെത്തിയത്. ഒരു വിധത്തിലാണൂ നിക്കുന്നത്. കയ്യൊന്ന് താഴേക്കിടാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. ശ്വാസം വിടുന്നത് പോലും കഷ്ടപ്പെട്ടാണു. ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷൻ വിട്ട് കുറച്ചായപ്പോഴേക്കുംമെന്റെ തുടയിൽ ഉറുമ്പരിക്കുന്നത് പോലെ ഒരു ചലനം. താഴേക്ക് നോക്കിയാൽലൊരു വിധത്തിൽ കാണാം , ഒരു ചെറിയ ചെറുക്കൻ ഒറ്റച്ചന്തിയിൽ സീറ്റിലിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കൈ അറിയാതെയെന്റെ തുടകളിൽ സ്പർശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത്രയധികം തിക്കിത്തിരക്കുള്ള ഈ ട്രെയിനിൽ ബോഡി ടച്ചിംഗിനു പരാതി പറഞ്ഞിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു. അൽപ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോളവന്റെ