Chapter Title : ദേവനന്ദ 9 [വില്ലി]

മഴ മൊത്തോം നനയിച്ചു.... " നന്ദുവേട്ടൻ എന്നോട് മിണ്ടണ്ട.. .... മഴ നനഞ്ഞതു നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു. ആ മഴയത്തു ഐസ്ക്രീം തിന്നതും ഒരുമിച്ചു.   എന്നിട്ട് പനി  വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് മാത്രം....  എന്ത് കഷ്ടം ആന്നെന്നു നോക്കണേ.... " " അതിനാനോ എന്റെ ദേവൂട്ടി ഈ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നെ...  വാ...  നോക്കട്ടെ..... " എന്നിലേക്ക്‌ ചേർത്തിരുത്തി ഞാൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു..  പനിയുടെ ചൂട് അവളിൽ അല്പം കൂടുതലായിരുന്നു... " വേണ്ടാട്ടോ നന്ദുവേട്ട...  പനി പകരുട്ടോ... " " എനിക്കും പിടിക്കട്ടെ.  അങ്ങനെ എങ്കിലും നിന്റെ പിണക്കം അങ്ങ് തീരുമല്ലോ.... " " എനിക്ക് പിണക്കമൊന്നുമില്ല... " അവളങ്ങനെ പറയുന്നത് മുന്നേ തന്നെ കട്ടിലിലെ പുതപ്പെടുത്തു ഞാൻ ഞങ്ങളെ മുഴുവനായും മൂടി ഇരുന്നു.  പുതപ്പിനുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ ദേവുവിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു ഞാൻ അങ്ങനെ ഇരുന്നു... അമ്മയെയോ ഏടത്തിയെയോ ഇന്നെനിക്കു ഭയമില്ല.  കാരണം എല്ലാറ്റിനും മൗന സമ്മതം അവർ തന്നിരുന്നു.. " ഇനി ഏട്ടന്റെ അടുത്ത് പോയാൽ നമ്മൾ എന്നാ നന്ദുവേട്ട ഇങ്ങോട്ടു തിരികെ വരിക... " " ഇനി നമ്മൾ ഇങ്ങോട്ടില്ല... " എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം ഉയർന്നു. " അപ്പോൾ അച്ഛൻ വന്നാലോ..  എങ്ങനെ കണ്ടു പിടിക്കും നമ്മളെ.... " ദേവുവിന്റെ ചോദ്യം വീണ്ടും മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു എങ്കിലും ഇന്ന് ഞാനാ സാഹചര്യത്തോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. " അതിനല്ലേ ജാനമ്മ ഉള്ളത്..  അച്ഛൻ വന്നാൽ ജാനമ്മ പറയില്ലേ...  ഈ ദേവൂട്ടി.. പാവപ്പെട്ട ഒരു   അനന്തുവിന്റെ കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ നാട്ടിൽ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു ..... " " പാവമോ .  എന്നാരു പറഞ്ഞു... " പുതപ്പിനുള്ളിൽ അരിച്ചു കയറുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും  കുസൃതി നിറഞ്ഞ ദേവുവിന്റെ മുഖഭാവം ഞാൻ കണ്ടു.. " നിന്റെ നന്ദുവേട്ടൻ പാവമല്ലേ ....?  "

" പിന്നല്ലേ..  അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ പോലെ ഒന്നും ഇല്ലാത്തൊരു പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുവോ....  എന്റെ നന്ദുവേട്ടൻ പഞ്ച പാവമാ.....  " എന്റെ കവിളിലൂടെ തഴുകി അവൾ പറഞ്ഞു. " എന്റെ പെണ്ണിന് അതിന് എന്താ ഒരു കുറവ്...?  " " അതിന് എനിക്കെന്താ നന്ദുവേട്ട