Chapter Title : ഡെയ്‌സി 7 [മഞ്ജുഷ മനോജ്]

പിന്നെ അപ്പച്ചനെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിരുപമ : ഇന്നലെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. ഏകദേശം നിന്നെ പോലെ തന്നെയിരിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണ്, കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞത. നിന്റെ അതേ പ്രായം. ഒരു കൊച്ചു ചെറുക്കാനുമായിട്ട് അവൾ നമ്മുടെ ബോട്ട് ജെട്ടിക്ക് അടുത്ത് ബൈക്കിൽ വന്നിറങ്ങി. എന്നിട്ട് നടു റോഡിൽ വെച്ചിട്ട് കൈയിൽ പിടിക്കുന്നു, ഉമ്മ വെക്കാൻ നോക്കുന്നു. എനിക്ക് അപ്പഴേ കാര്യം പിടികിട്ടി. സംഭവം മറ്റേതാണെന്ന്. ഏത്… അവിഹിതം.

ഡെയ്‌സിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഇടിവാൾ ഏറ്റത് പോലെയാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. ആ നിമിഷം ഈ ഭൂമി അവസാനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. തന്റെ എല്ല കള്ളതരങ്ങളും പിടിക്കപെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഡെയ്‌സിക്ക് മനസ്സിലായി  അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. നിരുപമ അവളോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

ഡെയ്‌സി : ആരാടി അവൻ… നിന്റെ അനിയൻ ആകാനുള്ള പ്രായമല്ലേടി അവനുള്ളു. നീയായിട്ട് അവനെ വളച്ചതാണോ അതോ അവൻ നിന്നെ വളച്ചതോ…

ഡെയ്‌സി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഡെയ്‌സി : ചേച്ചി… എനിക്ക് അറിയാതെ പറ്റി പോയതാ… ഇനി ഞാൻ ആവർത്തിക്കില്ല. ചേച്ചി ഇത് ആരോടും പറയരുത്‌ പ്ലീസ്. ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കാല് പിടിക്കാം.

ഡെയ്‌സി വീണ്ടും കരഞ്ഞു. ഇത് കണ്ട് നിരുപമ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഇത് കണ്ട് ഡെയ്‌സി വല്ലാത്ത ആശയകുഴപ്പത്തിലായി. തന്നെ വഴക്ക് പറയും എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ആളിപ്പോ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഡെയ്‌സിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

നിരുപമ : എന്താണെങ്കിലും രണ്ട് പേരും എന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ വന്ന് പെട്ടല്ലോ. അത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം.

ഡെയ്‌സിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. അവൾ പാരഞ്ഞു.

ഡെയ്‌സി : ചേച്ചി അത് പിന്നെ…

ഡെയ്‌സി എന്തെങ്കിലും പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ നിരുപമ കയറി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

നിരുപമ : നീ ഒന്നും പറയണ്ട… നിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ബെന്നിയുടെ കാര്യം ഒക്കെ നീ എന്റെയടുത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ. അല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങൾ എന്താണെന്ന് ആണുങ്ങൾക്ക് മനസിലാകില്ല. അവർക്ക് അവരുടെ വികാരങ്ങൾ തീർക്കാൻ പല മാർഗങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ. വേണൊങ്കിൽ ബ്ലൂ ഫിലിം കാണാം. ബസ്സിൽ കയറി പെണ്ണുങ്ങളെ കയറി പിടിക്കാം. ഇനി അത് പോരെങ്കിൽ കാശിന് കിടന്ന് കൊടുക്കുന്ന മറ്റ് പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്ത് പോകാം. ഒരു കൊച്ചുണ്ടായി കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മളൊക്കെ വെറും കല്ലുകളാണെന്നാണ്