Chapter Title : ഡെയ്‌സി 7 [മഞ്ജുഷ മനോജ്]

ഡെയ്‌സി വീണ്ടും കരഞ്ഞു. ഇത് കണ്ട് നിരുപമ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഇത് കണ്ട് ഡെയ്‌സി വല്ലാത്ത ആശയകുഴപ്പത്തിലായി. തന്നെ വഴക്ക് പറയും എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ആളിപ്പോ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഡെയ്‌സിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

നിരുപമ : എന്താണെങ്കിലും രണ്ട് പേരും എന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ വന്ന് പെട്ടല്ലോ. അത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം.

ഡെയ്‌സിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. അവൾ പാരഞ്ഞു.

ഡെയ്‌സി : ചേച്ചി അത് പിന്നെ…

ഡെയ്‌സി എന്തെങ്കിലും പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ നിരുപമ കയറി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

നിരുപമ : നീ ഒന്നും പറയണ്ട… നിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ബെന്നിയുടെ കാര്യം ഒക്കെ നീ എന്റെയടുത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ. അല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങൾ എന്താണെന്ന് ആണുങ്ങൾക്ക് മനസിലാകില്ല. അവർക്ക് അവരുടെ വികാരങ്ങൾ തീർക്കാൻ പല മാർഗങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ. വേണൊങ്കിൽ ബ്ലൂ ഫിലിം കാണാം. ബസ്സിൽ കയറി പെണ്ണുങ്ങളെ കയറി പിടിക്കാം. ഇനി അത് പോരെങ്കിൽ കാശിന് കിടന്ന് കൊടുക്കുന്ന മറ്റ് പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്ത് പോകാം. ഒരു കൊച്ചുണ്ടായി കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മളൊക്കെ വെറും കല്ലുകളാണെന്നാണ് അവരുടെയൊക്കെ വിചാരം.

നിരുപമയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും നിരാശയും ഒക്കെ കൂടി കലർന്ന ഒഎസ് വികാരം ഡെയ്‌സിക്ക് അപ്പോൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

നിരുപമ : ജീവിതം ഒന്നേ ഉള്ളു മോളെ… കുടുംബത്തിനും കുട്ടികൾക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ് കുറെ നമ്മൾ അത് പാഴാക്കി കളയുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ ഇടയിൽ നമ്മൾക്ക് വേണ്ടിയും കുറച്ച് സമയം കണ്ടെത്തണം.

നിരുപമ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് അതിൽ ഒരു ചിത്രമെടുത്ത് ഡെയ്‌സിക്ക് കാണിച്ച് കൊടുത്തു. അവൾ അതിലേക്ക് നോക്കി.

അതിൽ ഒരു കൊച്ചു പയ്യന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെക്കാളും ചെറുപ്പം. മീശ പോലും മുളക്കാത്ത ആ പയ്യന്റെ ചിത്രം കണ്ട് ഡെയ്‌സി നിരുപമയെ നോക്കി. അവൾ ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

നിരുപമ : ഇത് ജിത്തു. എന്റെ മോളുടെ കൂടെ പഠിക്കുന്നത. പക്ഷെ അവളെക്കാളും 3 വയസിന് മൂത്തതാ. അവളുടെ ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും