Chapter Title : ധ്വനിചേച്ചി 2 [അദ്വൈത്]

എന്നുപറഞ്ഞു ഞാൻ ഒഴിവായി.

എന്നാൽ ആയിക്കോട്ടേ.. എന്തായാലും ഷഡ്ഢിയൂര്! ഇല്ലെങ്കിൽ വയറുവേദന വരും!

ചേച്ചി പിന്നേയും വഴിമുടക്കിയായി നിന്നു. മറ്റു വഴിയില്ലാതെ തോർത്തിനുള്ളിലേയ്ക്കു കയ്യിട്ട് ഞാൻ ഷഡ്ഢി ഊരിയെടുത്ത് അവിടെക്കണ്ട അലക്കുകല്ലിൽ ചപ്പിക്കഴുകി.

അല്ലെങ്കിലും ആ ഷഡ്ഢിയിട്ടിട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനമൊന്നും ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. എങ്ങനെ കിടന്നാലും പ്രതിഷ്ഠമുഴുവൻ പുറത്താ..

അമർത്തി ചിരിച്ചതു പറയുന്നതിനൊപ്പം ചേച്ചി കുനിഞ്ഞ് എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ പെറുക്കിയെടുത്തു. കൂട്ടത്തിലാ സോപ്പുപെട്ടിയും.

എനിയ്ക്കെതിരേ നിന്ന് കുനിഞ്ഞപ്പോൾ സമൃദ്ധമായ കുണ്ടിപ്പാളികൾ രണ്ടും വിരിഞ്ഞു പടർന്നു. മുഖമൊന്ന് അവിടേയ്ക്കമർത്താൻ പറ്റിയാൽ അതാണ് സ്വർഗ്ഗം!

ഞാൻ ഷഡ്ഢിയിൽ നിന്നാലേ പ്രതിഷ്ഠ കാണുള്ളൂ.. ഇവിടെ തുണിമുഴുവൻ ഉടുത്തുനിന്നാലും പ്രതിഷ്ഠയും കാണിയ്ക്ക വഞ്ചിയുമൊക്കെ പുറത്തല്ലേ?

അലക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ നിന്നു പിറുപിറുത്തു.

ഹ്മ്മ്? വല്ലതും പറഞ്ഞായിരുന്നോ?

അതിനിടയിൽ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. അതിന് ഒന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ണുകാണിച്ചിട്ട് ഞാൻ ഷഡ്ഢിയും കയ്യിലെടുത്ത് നടന്നു. ചേച്ചി പിന്നാലേയും.

അതേ.. തുള്ളിക്കളിച്ചു പോണതൊക്കെ കൊള്ളാം.. ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് മാത്രമേ ഉടുത്തിട്ടുള്ളൂന്ന് ഓർമ്മവേണം!

കിലുകിലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ഡയലോഗ്.

ഏയ്‌! അങ്ങനെയൊന്നും അഴിഞ്ഞു പോവൂല!

അഴിഞ്ഞുപോയാ പലതും പലരും കാണും!

ചേച്ചി വീണ്ടും ഉറക്കെചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ പോവൂല! ഞാൻ മുറുക്കി ഉടുത്തിട്ടുണ്ട്!

ചേച്ചിയുടെ കളിയാക്കലിനെ ഒന്നു പ്രതിരോധിയ്ക്കാൻ ശ്രെമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻപറഞ്ഞു.

ഓഹോ! അങ്ങനെയാണോ? എങ്കിൽ ഞാൻ വലിച്ചുപറിച്ചു കളഞ്ഞാലോ?

ഒരു വാശിയോടെ ചോദിച്ചിട്ട്, തോളിലെന്റെ ഡ്രസ്സും കയ്യിൽ സോപ്പുപെട്ടിയുമായി തോർത്തഴിയ്ക്കാനെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ എന്റെയടുത്തേയ്ക്ക് ഓടിവന്നു.

മാനം രക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ ഞാൻ പാഞ്ഞോടി.

എടാ.. ഓടണ്ട.. ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ.. നിൽക്ക്! നമുക്കൊത്തു പോവാം!

ചേച്ചി വിളിച്ചു പറഞ്ഞശേഷം എന്റെയൊപ്പം ഓടിയെത്തി. പിന്നെയങ്ങോട്ട്