Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

കേട്ട് തരുൺ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയവും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സഹോദരസ്നേഹവും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ പോരാട്ടം ആ സന്ധ്യാനേരത്തെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതാക്കി.

​"നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം തരുൺ... ഈ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ തീരട്ടെ. താര ഇതൊന്നും അറിയരുത്. പഴയപോലെ എന്റെ അനിയനായി നീ കൂടെയുണ്ടാവണം. എനിക്കത് വേണം."
ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മതിൽ പോലെ അവർക്കിടയിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തരുണിന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്ന തീ അണയ്ക്കാൻ അവയ്ക്ക് സാധിച്ചില്ല.

വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നേരത്തെ അനുഭവിച്ച ആ അടുപ്പം ഇപ്പോൾ അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവനിൽ പ്രണയമല്ല, ഒരുതരം തടയാനാവാത്ത ആവേശമാണ് നിറച്ചത്.

​അന്ന് പിരിഞ്ഞെങ്കിലും തരുൺ അവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ ഫോണിലൂടെയും നേരിട്ടും അവൻ ധ്വനിയെ പിന്തുടർന്നു.

ചേച്ചി പറയുന്നത് പ്രായത്തെക്കുറിച്ചും ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാത്രമാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ തോന്നുന്നത് അതൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ പ്രണയിച്ചേ തീരൂ," അവൻ മെസ്സേജുകളിലൂടെയും കോളുകളിലൂടെയും ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ആദ്യം ദേഷ്യപ്പെട്ടും പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയും അവൾ അവനെ അകറ്റാൻ നോക്കി. എന്നാൽ തരുണിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക കാന്തികശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്ത് അവനെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, ഒരു പുരുഷൻ എന്ന നിലയിൽ അവൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ആ തീവ്രമായ ആഗ്രഹം അവളെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ഒപ്പം അസ്വസ്ഥയാക്കുകയും ചെയ്തു.

ധ്വനിയുടെ രൂപം, അവളുടെ സാരിയിലുള്ള ആ നിൽപ്പ്, അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം തരുണിന്റെ മനസ്സിനെ അത്രമേൽ കീഴടക്കിയിരുന്നു. ഒരു സഹോദരി രൂപത്തിൽ നിന്ന് അവൾ അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ പെണ്ണായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.താരയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും,

അവൾ കാണാതെ തരുൺ അയക്കുന്ന തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടങ്ങൾ ധ്വനിയെ തളർത്തി. താൻ എത്രത്തോളം അവനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അവൻ അവളിലേക്ക് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു വശത്ത് ഉറ്റ സുഹൃത്തായ താര, മറുവശത്ത് തന്നെ ഒരു പ്രണയിനിയായി മാത്രം കാണുന്ന അവളുടെ അനിയൻ. ധ്വനി ഒരു വലിയ അഗ്നിപരീക്ഷയിലായിരുന്നു.

തരുണിന്റെ പെരുമാറ്റം ധ്വനിയെ വല്ലാതെ വീർപ്പുമുട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ അവന്റെ കോളുകൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഫോൺ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ നിരന്തരമായ മെസ്സേജുകൾ.

​ഓരോ തവണ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുമ്പോഴും താര കാണുമോ എന്ന ഭയത്താൽ ധ്വനിയുടെ നെഞ്ച് പടപടേ ഇടിക്കും. ഒരിക്കൽ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടു,
"തരുൺ, നിനക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ലേ?