Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും. അത് പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ താരയുടെ മുഖം ഓർമ്മ വരികയും അവൾ ആ ചിരി മായ്ച്ചു കളയുകയും ചെയ്യും.

​ഒരു വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ താരയില്ലാത്ത സമയത്ത് തരുൺ വിളിച്ചു.
​"ധ്വനി... നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്നോട് പ്രണയമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം," തരുണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
​"തരുൺ, നീ കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്... പ്രായത്തിൽ പോലും നമ്മൾ തമ്മിൽ എത്ര വ്യത്യാസമുണ്ട്. പോരാത്തതിന് താര... അവളോട് ഞാൻ എന്ത് പറയും?" ധ്വനി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി പറഞ്ഞു.

​"പ്രായവും താര ചേച്ചിയും ഒക്കെ വെറും കാരണങ്ങളല്ലേ ധ്വനി? നിന്റെ ഉള്ളിലെ പെണ്ണിന് എന്നെ വേണമെന്ന് ആ രാത്രി നീ തെളിയിച്ചതല്ലേ? പ്രണയത്തിന് പ്രായമുണ്ടോ?" അവന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവളുടെ പ്രതിരോധങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി.

​താര കൂടെയുള്ളപ്പോൾ തരുണിനെ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ കാണാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ തനിക്കായുള്ള പ്രണയവും കാമനയും തിളങ്ങുന്നത് അവൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​മനസ്സും ശരീരവും തരുണിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, താരയോടുള്ള നീതികേട് അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. പ്രണയത്തിനും സൗഹൃദത്തിനുമിടയിൽ ധ്വനി ഒരു വലിയ പത്മവ്യൂഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെയായി. ഈ പ്രണയം അവൾക്ക് ഒരു ശാപമാണോ അതോ അനുഗ്രഹമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥ.

ധ്വനിയുടെ ആ തീരുമാനം തികച്ചും പക്വതയുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് തരുണിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം അവളെ വലിക്കുമ്പോഴും, മറുവശത്ത് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചില ഉറച്ച നിലപാടുകൾ എടുത്തു:

​കാലത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കൽ: തരുണിന് ഇത് വെറുമൊരു പ്രായത്തിന്റെ ആവേശമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. വയസ്സ് ഇളയതല്ലേ, കുറച്ചുനാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഈ കൗതുകം മാറിക്കൊള്ളും എന്ന് അവൾ കരുതി. അവന്റെ മനസ്സ് മാറാൻ സമയം നൽകുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആദ്യ തന്ത്രം.

​ശരീരത്തോടുള്ള താല്പര്യം: ഇനി അവന്റെ ലക്ഷ്യം തന്റെ ശരീരം മാത്രമാണെങ്കിൽ, താൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അവൻ മടുത്ത് പിന്മാറിക്കോളും എന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ സംസാരം അതിരുകടക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്ത്രപൂർവ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ