Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൻ നൽകുന്ന ചില നോട്ടങ്ങളും ഒളിയമ്പു പോലുള്ള വാക്കുകളും ധ്വനിയെ ഇടയ്ക്കൊന്നു ഉലയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ധ്വനി ആശ്വസിച്ചു:

"എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി. തരുണിന്റെ ആവേശം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. താരയോടുള്ള എന്റെ നീതികേട് അവസാനിച്ചു."

പക്ഷേ, ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പഴയ തരിപ്പും അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന ആവേശവും അവൾ പൂർണ്ണമായും മറന്നിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവൾ ഒരു ഉത്തമ സുഹൃത്തായി താരയ്‌ക്കൊപ്പം ജീവിച്ചു. പ്രായവ്യത്യാസവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും ഓർത്തപ്പോൾ താൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

അങ്ങനെ ജീവിതം തികച്ചും ശാന്തമായി മുന്നോട്ട് പോവുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ ശാന്തത ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ളതാണോ എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തരുൺ ശരിക്കും പിന്മാറിയതാണോ? അതോ അവൻ മറ്റൊരു അവസരത്തിനായി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ?

വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങി. ഒരു അപ്രതീക്ഷിത സാഹചര്യത്തിൽ താരയ്ക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ധ്വനി തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കായി. ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം കൂടെ പോകാൻ കഴിയാതിരുന്ന ധ്വനി, താരയെ യാത്രയാക്കി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദത അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.
അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ആ മിന്നൽപ്പിണർ കടന്നുപോയി— "താര വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന വിവരം തരുൺ ഉറപ്പായും അറിയും. അവൻ വിളിക്കുമോ? അതോ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ?"

കഴിഞ്ഞ കുറെ ദിവസങ്ങളായി താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ പ്രതിരോധം ആ ഒരൊറ്റ ചിന്തയിൽ തകരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. തരുണിനെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ സാമീപ്യത്തിനായി തന്റെ ഉള്ളിലെ പെണ്ണ് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അത് അവനായിരിക്കുമോ?

ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് അവൾ നോക്കി. "അവൻ വിളിച്ചാൽ എനിക്ക് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ, ആ വന്യമായ വാക്കുകൾ വീണ്ടും എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയാൽ..." അവൾ വിറയലോടെ ഓർത്തു.

ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താൻ അനുഭവിച്ച ആ സുഖം, തരുണിന്റെ ശബ്ദം നൽകിയ ലഹരി... എല്ലാം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും