Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

ഒപ്പം ഒരു നിഗൂഢമായ ആഗ്രഹവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരേസമയം പടർന്നു.

ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തരുണിന്റെ ശബ്ദമോ സാമീപ്യമോ കടന്നുവരാൻ അവൾ അറിയാതെ കൊതിച്ചുപോയി. ആ രാത്രി വീണ്ടും ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറാൻ പോവുകയാണോ?

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഫോൺ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ പേര് കണ്ടപ്പോൾ ധ്വനിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അത് 'തരുൺ' ആയിരുന്നു...

ഇനി ധ്വനി എന്ത് ചെയ്യും? അവൾ ആ കോൾ എടുക്കുമോ? അതോ ഈ പരീക്ഷണമൊഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ?

തരുൺ അയച്ച ആ ചിത്രം കണ്ടതും ധ്വനി ശരിക്കും തറഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി, ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ, ആ കയ്യിൽ മൂർച്ചയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് കൊണ്ട് ആഴത്തിൽ വരഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചോര പൊടിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുറിവുകൾക്കിടയിൽ അവൻ അവളുടെ പേര്—'ധ്വനി' എന്ന്—മൂർച്ചയുള്ള എന്തോ കൊണ്ട് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
​ഒരു നിമിഷം ലോകം മുഴുവൻ കറങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വെറുമൊരു പ്രായത്തിന്റെ എടുത്തുചാട്ടമാണെന്ന് കരുതി താൻ അവഗണിച്ച ആ പയ്യൻ ഇത്രമേൽ വന്യമായി ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. കുറ്റബോധവും ഭയവും കൂടിപ്പിണഞ്ഞ് അവൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു:
​"നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്തോറും ഈ മുറിവുകളുടെ ആഴം കൂടും ധ്വനി... നിനക്ക് എന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഈ രക്തം നിന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. നിനക്ക് എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ ഇപ്പോൾ?"

​ധ്വനി ആകെ തകർന്നുപോയി. തന്റെ മൗനവും അകൽച്ചയും അവനെ ഇത്രയും വലിയൊരു ക്രൂരതയിലേക്ക് നയിച്ചു എന്ന ചിന്ത അവളെ വേട്ടയാടി. ഒരു വശത്ത് അവന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയത്തോടുള്ള ഭയം, മറുവശത്ത് അവൻ സ്വയം ഉപദ്രവിച്ചല്ലോ എന്നൊരോർത്തുള്ള നീറ്റൽ.

​അവൾ പതറുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്ത് അവനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"തരുൺ... നീയെന്താ ഈ കാണിച്ചത്? എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?" അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ അവന്റെ ആ വന്യമായ