Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

ചിരിയായിരുന്നു. "നീ വിളിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ധ്വനി. എന്റെ വേദന കണ്ടാൽ നിനക്ക് സഹിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ... എന്റെ ഈ മുറിവുകളിൽ പടരുന്ന വേദന നിന്റെ ഉള്ളിലും നീ അറിയുന്നില്ലേ?"

​തന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെ ധ്വനിക്ക് തോന്നി. സ്നേഹമാണോ ഭ്രാന്താണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഈ ബന്ധം അവളെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്? താര അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ധ്വനി ഫോണിലൂടെ തരുണിന്റെ വേദനയകറ്റാൻ തന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണമായും അവന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചു.

​"തരുൺ... നിർത്ത്... നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ," അവൾ വിങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ്... ഒരുപക്ഷേ നീ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഞാൻ ഭയന്നതും അകറ്റി നിർത്തിയതും. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ മുറിവുകൾ... അത് എന്റെ നെഞ്ചിലാണ് നീറുന്നത്."

​അവൾ ഫോണിലൂടെ തന്നെ അവന്റെ ഓരോ മുറിവുകളിലും ചുംബിക്കുന്നതുപോലെ അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ ചൊരിഞ്ഞു. തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾ അവന് പ്രണയചുംബനങ്ങൾ നൽകി. ആ രാത്രിയിൽ, ഭയവും കുറ്റബോധവും എല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം തന്നേക്കാൾ ഇളയവനായ, ഭ്രാന്തമായി പ്രണയിക്കുന്ന ആ യുവാവിന് മുന്നിൽ അവൾ ഒരു കാമുകിയായി പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി. തന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വേദനയകറ്റാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു

ധ്വനിയുടെ ആ ചോദ്യം മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചു. "നിനക്കെന്താണ് വേണ്ടത് തരുൺ?" എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രണയവും കീഴടങ്ങലും ആകുലതയും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.

തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, "എനിക്ക് നിന്നെയാണ് വേണ്ടത് ധ്വനി... വെറുമൊരു ശരീരമായല്ല. എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിന്റെ സാന്നിധ്യം വേണം. നീ എന്നെ അകറ്റി നിർത്തുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആ നരകം എനിക്ക് ഇനി വേണ്ട. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സ്നേഹം വേണം, നിന്റെ ഈ കരുതൽ വേണം. പിന്നെ... ഈ രാത്രി, ഈ നിമിഷം നിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നെ തഴുകണം. നീ എന്റെ മുറിവുകളിൽ തലോടുന്നത് പോലെ സംസാരിക്കണം."

ധ്വനി