Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

വിരിഞ്ഞത് ഒരു വന്യമായ പ്രണയമായിരുന്നു.

​താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയുടുത്തു നിൽക്കുന്ന ധ്വനിയെ കണ്ടതും തരുൺ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.

​"ധ്വനി..." അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് അലയടിച്ചു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയിൽ കുളിച്ചുണർന്നു നിൽക്കുന്ന ധ്വനിയെ കണ്ടപ്പോൾ തരുൺ ശരിക്കും ഒരു ശില പോലെ നിശ്ചലനായിപ്പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ നെറുകയിൽ തുടങ്ങി, നനവാർന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെയും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ബ്യൂട്ടിബോണിലൂടെയും പടർന്ന് ആ സാരിയുടെ മടക്കുകളിൽ ചെന്നുനിന്നു.

വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വർണ്ണിച്ചതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് സുന്ദരിയാണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം പോലും പരസ്പരം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ആ മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ധ്വനി തന്നെ സംസാരിച്ചു.
ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു:
"എന്താണ്... കണ്ടിട്ട് കൊതി തീർന്നില്ലേ?"

അവളുടെ ആ ചോദ്യം തരുണിനെ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് കൂടി വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ വന്യത ഇപ്പോൾ അഗാധമായ പ്രണയത്തിന് വഴിമാറിയിരുന്നു.

"കൊതി തീരാൻ ഇത് വെറുമൊരു കാഴ്ചയല്ലല്ലോ ധ്വനി..." തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിന്നെ തലോടിയപ്പോൾ തോന്നിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭ്രാന്ത് ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ട്. ഈ സാരിയിൽ നീ... നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്."
അവൻ തന്റെ മുറിവേറ്റ കൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി. അത് കണ്ടതും ധ്വനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആകുലത നിറഞ്ഞു.