Chapter Title : ഡോക്ടറാന്റീടെ മുന്നിൽ തുണിയുരിഞ്ഞ്‌... പിന്നെ [ഋഷി]

നന്നായി. ഞാൻ സൂസനെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞോളാം. നീ അതു കഴിഞ്ഞ് യൂബറിലിങ്ങു വന്നാ മതി. മേശപ്പുറത്തൂന്ന് ആഹാരമെടുത്തു കഴിച്ചോണം. ഇച്ചിരെ കഴിയുമ്പം ഞങ്ങളിറങ്ങും. പോട്ടേടാ മോനൂ. ധൈര്യമായിട്ടിരിക്ക്. ഉമമമമമമ്മമ്മമ്മ... നീട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മയും. അതിന്റെ ചൂടും നനവും എന്റെ കവിളറിയുന്നതു പോലെ! ഈയമ്മ! ഞാൻ മന്ദഹസിക്കുന്നതു കണ്ട് ലതിയാന്റിയും പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്റെ  തോളത്തൊന്നു തട്ടി, സൂസിയാന്റീടെ മുറിയിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ടോക്കണും കയ്യിൽത്തന്നു.

ഞാൻ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി  രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് പോയി. വൈകുന്നേരത്തെ ഓപി അവിടെയാണ്. നന്നായി ലൈറ്റപ്പു ചെയ്ത വൃത്തിയുള്ള വിശാലമായ ഇടനാഴി.  ഒരു വശത്ത് ഭിത്തിയിൽ പടർന്ന വള്ളിച്ചെടി... വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം. വാർഡുകളും, എമർജൻസിയുമൊക്കെ താഴത്തും, ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിലുമൊക്കെയാണ്. ഇതൊരാശുപത്രിയാണെന്ന് പറയത്തേയില്ല.

ഇളം നീലനിറമുള്ള അടഞ്ഞ വാതിലിനു മുന്നിൽ ബോർഡ്...."ഡോ. സൂസൻ കോശി". വെളിയിലിട്ടിരുന്ന സ്റ്റീലിന്റെ നിരയായുള്ള കസേരകളിൽ ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ അമ്മയുമിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനിരുന്നപ്പോഴേക്കും ഒരു നഴ്സ് തല പുറത്തേക്കിട്ട് അവരെ വിളിച്ചു. ഞാനൊന്നു നോക്കുമ്പഴേക്കും തല പിൻവലിഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരമവിടെയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു.

ടിങ്ങ്! മണിയൊച്ച കേട്ട് തല പൊക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ടോക്കൺ നമ്പറാണ്. ഓപി സമയം കഴിയാറായെന്നു തോന്നുന്നു. വേറാരുമില്ല. ഞാൻ മെല്ലെയെണീറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു.

ബിബീ!  ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഡോക്ടറാന്റി മേശയ്ക്കു പിന്നിൽ നിന്നുമെണീറ്റു. സാധാരണ ആശുപത്രിയിൽ ധരിക്കുന്ന കോട്ടഴിച്ചു പിന്നിലെ ഹാങ്ങറിലിട്ടിരുന്നു. ആന്റിയൊരു വെളുത്ത സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൗസും കുഞ്ഞിപ്പൂക്കളുള്ള ഒരിളം നീലസ്സാരിയുമുടുത്ത് മേശ ചുറ്റി എന്റെയടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നെക്കാളും ഇത്തിരി പൊക്കം കുറവാണ്. മുടിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളിക്കമ്പികൾ. ആന്റി ശരിക്കും കൊഴുത്തിരുന്നു. ഇത്രേം വലിയ മൊലകളായിരുന്നോ!  അരക്കെട്ടിന്റെയൊരു