Chapter Title : ദുബായിലെ മെയില്‍ നേഴ്സ് - 32 (ആന്റിയും ഞാനും)

അയ്യോ കഷ്ടം ആയി പോയി

നാന്‍സി : എന്തോന്ന് കഷ്ടം, ആ തള്ള എന്നെ കുറെ കരയിപ്പിച്ചതാ

നാന്‍സിയുടെ മമ്മി : എടി നാന്‍സി എന്താണേലും ഒരാള്‍ ചത്താല്‍ പിന്നെ അങ്ങനെ പറയരുതെന്നാ

ആന്റി : അതെ നാന്‍സി, അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൂടാ

നാന്‍സിയുടെ മമ്മി : എന്നാ ഞങ്ങള്‍ പോയേച്ചും വരാം

നാന്‍സി : ഞാന്‍ വരണോ മമ്മി

നാന്‍സിയുടെ മമ്മി : പിന്നെ പോകാതെ ആല്ലേല്‍ ആളുകള്‍ എന്തു പറയും

നാന്‍സി : ഈ ആളുകള്‍ തന്നെ അല്ലെ ഞാന്‍ കാരണം ആണ് ആ അമ്മച്ചിയുടെ മോന്‍ ചത്തത് എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നത്. കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മമ്മി മറന്നോ

ആന്റി : എടി അതൊക്കെ പോട്ടെ, നീ ചെല്ലടി

ഞാന്‍ : അല്ല, നാന്‍സി ആ അമ്മച്ചിയ്ക്ക് വേറെ ആരും ഇല്ലല്ലോ, അപ്പൊ അവരുടെ സ്വത്ത്‌ എല്ലാം നിനക്കല്ലേ

അത് കേട്ട നാന്‍സിയും അവളുടെ മമ്മിയും എന്നെ നോക്കി

ആന്റി : അത് ശരി ആണല്ലോ, കണ്ടോ നാന്‍സി കര്‍ത്താവ് നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്

നാന്‍സി : എനിക്കൊന്നും അവരുടെ സ്വത്ത്‌ വേണ്ട

ആന്റി : അങ്ങനെ പറയല്ലേ നാന്‍സി, ഇത് നിനക്ക് കര്‍ത്താവ് ആയിട്ട് തന്നതാ

ഞാന്‍ : അതെ നാന്‍സി, ഇനി നീ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാലും അത് നിനക്ക് തന്നെ കിട്ടും. ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടേല്‍ നിന്റെ മമ്മിയ്ക്ക് കൊടുത്തോ

ആന്റി : അതെ നാന്‍സി, ഇപ്പൊ നിനക്ക് ആ പൈസ ആവശ്യം ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് നീ വേണ്ട എന്നൊന്നും പറയണ്ടാ. ഇപ്പൊ നീ മമ്മിയുടെ കൂടെ പോയി ചടങ്ങില്‍ ഒക്കെ പങ്കെടുത്തിട്ടു വാ. പിന്നെ നിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഉള്ള ദേഷ്യം ഒന്നും പുറത്തേക്ക് കാണിക്കരുത്.

ആന്റി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടു കൊണ്ട് നാന്‍സി തലയാട്ടി. എന്നെ പോലെ നാന്‍സിയ്ക്കും ആന്റിയെ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആന്റി എന്തു പറഞ്ഞാലും അവള്‍ അനുസരിക്കുമായിരുന്നു.

ഉടനെ നാന്‍സിയും അവളുടെ മമ്മിയും നടന്നകന്നു. അതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. അതിനു ശേഷം