Chapter Title : ഈപ്പച്ചനും രമേശന്റെ കുടുംബവും [ലോഹിതൻ]

ദിവ്യ അൽപ്പം മടിയോടെ വെളിയിൽ വന്ന്‌ അമ്മയുടെ പിന്നിൽ നിന്നു...

ദിവ്യയോടായി ഈപ്പച്ചൻ പറഞ്ഞു എന്തിനാണ് നാണിക്കുന്നത്... ഇങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്ക് ചോദിക്കട്ടെ...

അതാ പറഞ്ഞത്... മാറിനിൽക്ക്.. ഈപ്പച്ചൻ ചോദിക്കുന്നതിനു മണി മണിപോലെ മഴുപടി പറയ്... നിന്നെ പെണ്ണുകാണാൻ വന്നതല്ലല്ലോ...

ശ്ശോ.. ഈ അച്ഛൻ..

പെൺകുട്ടി അല്ലേ രമേശാ ഇത്തിരി നാണമൊക്കെ കാണും...

വസുമതിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഈപ്പച്ചന് കാണാൻ പാകത്തിന് ദിവ്യ നിന്നു..

നീ പഠിക്കുന്നില്ലേ...?

വാസുമതിയാണ് ഉത്തരം പറഞ്ഞത്.. പ്ലസ്‌ ടു കഴിഞ്ഞതാ... ഡിഗ്രിക്ക് ചേരാനുള്ള മാർക്കില്ലായിരുന്നു... അതുകൊണ്ട് പഠനം നിന്നുപോയി...

അതു സാരമില്ല... ഡിഗ്രി അല്ലാതെയും പഠിപ്പുണ്ടല്ലോ.. നഴ്സിംഗ് അങ്ങനെ വല്ലോം നോക്കാൻ മേലായിരുന്നോ...

അതിനൊക്കെ നല്ല ചിലവുണ്ട് ഈപ്പചായ.. ഇവിടുത്തെ പരുവം കണ്ടില്ലേ..

തറയിൽ കിടന്ന് എന്തൊക്കെയോ പിറു പിറുക്കുന്ന രമേശനെ നൊക്കി വസുമതി പറഞ്ഞു..

പൈസക്ക് വഴിയുണ്ടാക്കാം... ഒരു ലോൺ എടുക്കാം... വിദ്ദ്യാഭ്യാസ ലോൺ...

അതും ഞങ്ങൾ നൊക്കി... ഇവൾക്ക് മാർക്ക് കുറവായതുകൊണ്ട് ഈട് വേണമെന്നാണ് ബാങ്കിൽ നിന്നും പറഞ്ഞത് ഈ പത്തു സെന്റ് നമ്മുടെ സോസൈറ്റിയിൽ പണയമാണ്...

അതിന് വഴിയുണ്ട്.. ഭൂമിയുള്ള ആരെങ്കിലും ജാമ്യം നിന്നാൽ മതി... ഞാൻ ജാമ്യം നിൽക്കാം...

അതു കേട്ടപ്പോൾ ദിവ്യയുടെ മുഖം പ്രകാശമനമായി... വസുമതിക്കും സന്തോഷമായി.. സഹായിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടല്ലോ..!

സംസാരത്തിനിടയിലും അയാൾ ദിവ്യയെ ശ്രദ്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അമ്മയെ പോലെ തന്നെ... എല്ലാം ആവശ്യത്തിനുണ്ട്...

കുറച്ച് നേരം കൂടി വർത്തമാനം പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി...

പോരുന്നതിനു മുൻപ് ദിവ്യ കേൾക്കാതെ വസുമതിയോട് പറഞ്ഞു... രാവിലെ തോട്ടത്തിൽ വരണം.. ഞാൻ കാവൽ പുരയിൽ കാണും...

ഈപ്പച്ചൻ