Chapter Title : ഈപ്പച്ചനും രമേശന്റെ കുടുംബവും [ലോഹിതൻ]

ആർക്കും അറിയില്ല..!

ങ്ങും... ആരും അറിയരുത്... പോകരുത് എന്ന് ഇനി നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലന്നറിയാം... ആരും അറിയാതെ ഇരുന്നാൽ നാണക്കേട് ഒഴിവാക്കാം...

അമലിന് ഇപ്പോഴാണ് ആശ്വാസം ആയത്.. അമ്മ വലിയ വഴക്കുണ്ടാക്കും എന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്...

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വൈകുംനേരം ഒരു ബുള്ളറ്റ് ബൈക്കിന്റെ സൗണ്ട് കേട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ വസുമതി അന്തിച്ചു പോയി...

ഈപ്പച്ചൻ... വണ്ടിയുടെ പുറകിൽ രമേശനും...

ഈപ്പച്ചൻ അവളെ നൊക്കി ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു...

എടീ... വസു..ഇതാണ് ഈപ്പച്ചൻ.. മ്മടെ മുണ്ടക്കലെ തോട്ടമൊക്കെ ഈപ്പച്ചന്റെയാ

ഈപ്പച്ചാ... ഇത്‌ വസു.. വസുമതി... ന്റെ കെട്ടിയോളാ... രണ്ട് മക്കളും ഉണ്ട്... എന്ത്യേടീ അവര്...

പെണ്ണ് ഇവിടെയുണ്ട്... അമൽ പുറത്തെവിടെയോ പോയതാ...

അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ഈപ്പച്ചൻ അതിൽ ഇരുന്നു...

എടീ... നീ അടുക്കളയിൽ എരിയുള്ള വല്ലതും ഉണ്ടങ്കിൽ ഇങ്ങെടുത്തേ...

മദ്യ സേവക്കുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന് മനസിലായ വസുമതി അടുക്കളയിൽ നിന്നും കുറച്ച് അച്ചാർ ഒരു ചെറിയ പ്ലേ റ്റിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് കൊടുത്തു...

ഇതെന്താടീ... അച്ചാറോ.. വേറൊന്നും ഇല്ലേ ഇവിടെ..

പിന്നെ... ഇവിടുള്ളതല്ലേ തരാൻ പറ്റൂ...

അതു കേട്ട് ഈപ്പച്ചൻ പറഞ്ഞു.. ഇതു മതി രമേശാ... ഇനിയും ഞാൻ വരും അപ്പോൾ നമുക്ക് ചിക്കനോക്കെ വാങ്ങാം..

കുപ്പി പൊട്ടിച്ചപ്പോഴേ ആക്രാന്തത്തോടെ രണ്ടു മൂന്നെണ്ണം രേമേശൻ അകത്താക്കി..

അയാൾ പാമ്പായി എന്ന് മനസിലായപ്പോൾ വസുമതിയോട് ഈപ്പച്ചൻ ചോദിച്ചു...

ഇനിയും ഞാൻ പരിചയപ്പെടാൻ ഒരാളും കൂടിയുണ്ടല്ലോ.. ഇവിടില്ലേ...

വസുമതി ഒന്നു ചിരിച്ചിട്ട്... ദിവ്യാ.. എടീ ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വാ...

ഈപ്പച്ചനും വസുമതിയും പറയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് അകത്തു നിന്നിരുന്ന