Chapter Title : ഏലപ്പാറയിലെ നവദമ്പതികൾ [ആശാൻ കുമാരൻ]

ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരാണ്... പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ആത്മബന്ധമുണ്ട് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ.....ബാലൻ ചേട്ടനും ദേവിച്ചേച്ചിക്കും ആകെയുള്ളത് ഒരു മോളാണ്...റോഷിണി..... കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കൊയിലാണ്ടിയിൽ ആണ് താമസം... ഇടയ്ക്ക് വരും... എന്നേക്കാൾ രണ്ട് വയസ്സിനു മൂപ്പുണ്ട്.... പാവം റോഷിണിക്ക് കുട്ടികൾ ആയിട്ടില്ല...

ശ്രീജിത്തിന്റെ പാട്ടു കസറുകയായിരുന്നു... തൊട്ടപ്പുറത്തു പല്ല് തേക്കുകയായിരുന്നു ബാലൻ ചേട്ടൻ

ബാലൻ : പാച്ചുവിന്റെ രോദനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛന്റെ രോദനം...

ബാലൻ ചേട്ടന്റെ കളിയാക്കൽ കേട്ടു റീന ചിരിച്ചു....

ശാന്തി : ടാ..... ഇന്ന് തന്നെ ഇറങ്ങുമോ...

ശ്രീജിത്ത്‌ : ആഹ് കഴിഞ്ഞു

ബാലൻ : മോനെ ശ്രീകുട്ടാ.... മതിയാക്കെടാ...ചെവി പഴുത്തു തുടങ്ങി...

അപ്പോഴേക്കും ശ്രീജിത്ത്‌ കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങി....

ബാലൻ : മോനെ.... നിന്റെ പാട്ടു കൊള്ളാം ... പക്ഷെ അകത്തു പോയി പാടെടാ

റീന അവരുടെ സംസാരം കേട്ടിരുന്നു...

റീന ചിന്തിച്ചു.....സംഭവം രണ്ടു മൂന്ന് വർഷമേ ശ്രീജിത്ത്‌ ഈ തറവാട്ടിൽ വന്നു ബാലന്റെ കുടുംബമായി പരിചയമുള്ളുവെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവർ അടുത്ത്.... ദേവിയോടും അവനു അമ്മയോടുള്ള വാത്സല്യം തന്നെയായിരുന്നു.....

പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് പണ്ടേ അറിയാവുന്ന കൂട്ടരല്ലേ .... പോരാത്തതിന് ശ്രീജിത്തിന്റെ അച്ഛന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതി....

ശ്രീജിത്ത്‌ : ബാലേട്ടാ..... നിങ്ങളും അമ്മയുമൊക്കെ കാരണമാണ് എന്റെ കലാവാസന മുരടിച്ചു പോയത്...

ശാന്തി : അല്ലെങ്കിൽ ഇവൻ വിജയ് യേശുദാസ് ആയേനെ....

ശ്രീജിത്ത്‌ അകത്തേക്ക് കയറി അമ്മയുടെ സാരിയിൽ തല തുടച്ചു മുറിയിലേക്ക് പോയി.....

ശാന്തി : മോനെ തല ശരിക്ക് തുവർത്തെടാ

ശ്രീജിത്ത്‌ : അതല്ലേ സാരിയിൽ തുടച്ചത്....

അത് പതിവാണ്..... സംഭവം റീന സാരീ ഉടുത്താലും