Chapter Title : എൽസമ്മ എന്ന മമ്മി.. അല്ല.. ആന്റ്റി [Socrates]

എൽസമ്മ ഫോണിലൂടെ ചോദിച്ചു. ആന്റോ ആ കതകിന്റെ പുറകിൽ നിൽപ്പുണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എൽസമ്മ ആകെ!!!!
വെളിയിൽ മഴ ശക്തിയായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
"മമ്മി... പ്ലീസ്‌... ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് നനയുവാ..... "
ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്ത് നാലഞ്ചു നിമിഷങ്ങൾ പകച്ചു നിന്നശേഷം എൽസമ്മ അടുക്കള വാതിൽ പോയി തുറന്നു. എങ്ങും നല്ല ഇരുട്ട് മാത്രം. ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ ഉള്ള അലങ്കാര വിളക്കിന്റെ നേരിയ പ്രകാശം മാത്രം അടുക്കളയിൽ ഉണ്ട്. വെളിയിൽ നിന്നും മഴ വെള്ളം കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ അകത്തേക്ക് തെറിക്കാൻ തുടങ്ങി. എൽസമ്മ നോക്കി നിൽക്കെ ആന്റോ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. എൽസമ്മ ഉടനെ വാതിൽ അടച്ചുപൂട്ടി....
"ആന്റോ... നിനക്ക് എന്തുവാടാ.... " ദേഷ്യത്താൽ എൽസമ്മ അന്റോയോട് അലറി. എൽസമ്മയുടെ ദേഷ്യം പടർന്ന മുഖം ഇരുട്ടിൽ അത്ര വ്യക്‌തമല്ലായിരുന്നു എങ്കിലും തന്നോട് ആദ്യമായി കയർത്ത എൽസമ്മയുടെ ഉള്ള് ആന്റോ അറിഞ്ഞു. ആന്റോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
"നിന്നോട് ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ... " ദേഷ്യം അടങ്ങാതെ എൽസമ്മ നിന്നു.
"ഉറക്കം വരുന്നില്ല.............. എനിക്ക് മമ്മിയെ കാണണം എന്ന് തോന്നി... "
എൽസമ്മയുടെ ദേഷ്യം പൊടുന്നനെ സങ്കടമായി മാറി... പേടിക്കലർന്ന സങ്കടം.
"എന്റെ കർത്താവെ.. എനിക്കറിയില്ല.... " എൽസമ്മ തേങ്ങി കൊണ്ട് ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് പോയി. പതിയെ പതിയെ താൻ ചെയ്തതിന്റെ അപകടം അന്റോയ്ക്കും മനസിലായി... ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുന്ന വീട്ടിൽ രാത്രിയിൽ വരുക!!!

ആന്റോ പതുക്കെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് നീങ്ങി. മിനുന്ന അലങ്കാര വെളിച്ചത്തിൽ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ തലയിൽ കൈകൾ വെച്ച് ഇരിക്കുന്ന എൽസമ്മയെ ആന്റോ കണ്ടു. അവൻ അടുത്തേക്ക് പോയില്ല. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന തുണികളുമായി ഒരല്പം മാറി അവൻ നിന്നു. വെളിയിൽ ഉച്ചത്തിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം അവർക്ക് കൂട്ട്......

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എൽസമ്മ തലയിൽ നിന്ന് കൈയെടുത്തു..കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അന്റോയേ നോക്കി...
"സോറി മമ്മി.... " ആന്റോ അവിടെനിന്നുകൊണ്ട് നിർവികാരനായി പറഞ്ഞു.
കുറച്ചു നിമിഷം അന്റോയേ നോക്കി അങ്ങനെ ഇരുന്നതിന് ശേഷം, എൽസമ്മ അവിടെനിന്നും എണീറ്റ് അന്റോയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു....രണ്ടുപേരും മുഖത്തോട്