Chapter Title : എൽസമ്മ എന്ന മമ്മി.. അല്ല.. ആന്റ്റി [Socrates]

ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല മമ്മി..... " ആന്റോ എങ്ങെനെയോ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു.. "ഞാൻ പോകട്ടെ... സമയം ഒത്തിരി ആയി...... " ചാറ്റൽ മഴ വകവെയ്ക്കാതെ ആന്റോ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി.

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ തന്റെ തോളിൽ പതിഞ്ഞതിന്റെ കോരിതരിപ്പിൽ എൽസമ്മ കുറച്ചുനേരം കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. പിന്നെ എണീറ്റ് വെളിയിൽ പോയി നോക്കി... അന്റോയുടെ ബൈക്ക് ഇല്ല... 'അവൻ പോയി... കുഞ്ഞ് ഈ മഴയത്ത് എങ്ങനെ പോയി... ' എന്ന് എൽസമ്മ ആലോചിച്ചു. സിറ്റൗട്ടിലെയും കാർപോച്ചിലെയും ലൈറ്റുകൾ കെടുത്തി എൽസമ്മ ഡോർ അടച്ചു. സമയം 9 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആഹാരവും കഴിച് പാത്രങ്ങളും കഴുകിയതിന് ശേഷം എൽസമ്മ മുട്ടിപ്പായി നിന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആന്റോ അലങ്കരിച്ചുവെച്ച പുൽകൂടിലെ വെട്ടം കെടുത്താൻ എൽസമ്മക്ക് മനസുവന്നില്ല. സ്റ്റാറും ഗസ്റ്റ് റൂമിലെ അലങ്കാര ദീപങ്ങളും കെടുത്താതെ അവർ ഉറങ്ങാനുള്ള തയാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടനെങ്കിലും ഉറക്കം വന്നില്ല. മനസ്സിൽ മൊത്തം അന്റോയേ പറ്റിയുള്ള ചിന്തകൾ മാത്രം.... അവൻ ഇന്നൊരു സാരി  തന്നിരിക്കുന്നു..അവൻ തന്നെ അതിനും മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നോ എന്ന് എൽസമ്മ അത്ഭുതപെട്ടു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു കാലങ്ങളായി എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത് ....ആന്റോ.. അവൻ.... തന്റെ അടുക്കൽ ഇത്രേയും സ്വാതന്ത്ര്യമായി ഒരാളും ഇടപെട്ടിട്ടില്ല..അതുപോലെ ഒരാണിന്റെയടുത്തും താൻ ഇങ്ങനെ..... അവനെ മകനെപോലെയാണ് കാണുന്നത്.. അതുകൊണ്ടാകാം!!!....പക്ഷെ താൻ അവനെ മകനെപോലെയാണോ കാണുന്നത് എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചു.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ തന്നെ അവന്റെ മമ്മിയെ പോലെയാണോ കാണുന്നത്??....  അല്ല.. അല്ല.. അതവൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. തമ്മിൽ ചിലപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങൾ.. അവൻ ചോദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ!!! എന്റെ കർത്താവേ....

അറിയാതെ ഒന്ന് മയങ്ങി പോയി. ഇടക്ക് എന്തോ വിറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് എൽസമ്മ എണീക്കുന്നത്. തറയിൽ കട്ടിലിനടിയിൽ വെച്ചിരുന്ന മൊബൈൽ വൈബ്രേറ്റ് ചെയുന്നു...സമയം 11:15 ആയി..  നോക്കിയപ്പോൾ അന്റോയുടെ കാൾ.................
........

"മമ്മി ......മമ്മി .... ഞാൻ വീടിന്റെ പുറകിൽ അടുക്കളയുടെ അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്.. " അന്റോയുടെ ആ വാക്കുകൾ എൽസമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ വെള്ളിടി വെട്ടി. കട്ടിലിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് അടുക്കളയിൽ നടനെത്തിയത് സ്വബോധത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല.
"എന്റെ ഈശോയെ.... എന്തോന്നാ ആന്റോ നിനക്ക്.. " അടുക്കളയിൽ നിന്ന്