Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, മീനാക്ഷി. ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നത്..."

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

"ജിതിൻ, ലോകം എപ്പോഴും സംസാരിക്കും. നമ്മൾ നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമാണോ?"

"അതെ, എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിശ്വാസമാണ്."

"എങ്കിൽ മതി. മറ്റാരും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരേണ്ടതില്ല."

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ജിതിന് ധൈര്യം നൽകി. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. കാലം കടന്നുപോയി. അവരുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. പ്രായത്തിന്റെ വ്യത്യാസമോ, സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടോ അവരെ തളർത്തിയില്ല. അവർ പരസ്പരം പൂർണ്ണമാക്കി.

ഒരു വൈകുന്നേരം, ചെന്നൈയിലെ കടൽതീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി ജിതിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. തിരമാലകൾ അവരുടെ കാലുകളിൽ വന്നു തൊട്ടുപോയി.

"നമ്മുടെ ഈ കഥ എങ്ങനെ അവസാനിക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നു?"

ജിതിൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

"അവസാനിക്കാനല്ല, ഇത് തുടരാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എന്നെന്നേക്കും."

മീനാക്ഷി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരുതരം സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.

"ജിതിൻ, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു അത്ഭുതമാണ്."

"നിങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ്, മീനാക്ഷി. നിങ്ങളുടെ ഗാംഭീര്യവും, പക്വതയും, സ്നേഹവും എന്നെ ഒരു പൂർണ്ണ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റി."

അവർ അവിടെ ഇരുന്നു, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നത് നോക്കി. ചെന്നൈ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം, അവർ തങ്ങളുടേതായ ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. അവിടെ അവർക്ക് മാത്രമായി പ്രണയവും, ശാന്തിയും, സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തിരികെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ സുദർശൻ അവരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"എന്താടാ, ഇന്നും വൈകിയല്ലോ?"

ജിതിൻ ചിരിച്ചു.