Chapter Title : എങ്കിലും എന്റെ സുലോചനേ [ലോഹിതൻ]

si അദ്ദേഹ ത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് കയറ്റി വിട്ടേര്...

തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്ന മൂന്ന് ചരക്കുകളെ കണ്ട് ഭാസ്കരൻ അന്തം വിട്ടുപോയി...

മെലിഞ്ഞു തൊലിഞ്ഞ പട്ടിണികോലമായ ഒരു തള്ളേം അതുപോലെ രണ്ടു മക്കളേം പ്രതീക്ഷിച്ച ഭാസ്‌കരന് മുൻപിൽ ഒരു നെടുവരിയൻ മിൽഫും മൂത്തത് ഏത് ഇളയത് ഏത് എന്ന് പടച്ചവനുപോലും അറി യാൻ പറ്റാത്ത സൈസ്സിലുള്ള രണ്ടു മക്കളും

കാക്കി നിക്കറിനുള്ളിൽ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ കുണ്ണയെ അടക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് si ചോദിച്ചു....

ങ്ങും... എന്താ...?

അല്ല... സാറ് വരാൻ പറഞ്ഞു....

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി യിട്ട് മമ്മദേ.... എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചു..

അകത്തേക്ക് വന്ന മമ്മദ് സലൂട്ട് അടിച്ച ശേഷം... സാർ വിളിച്ചത്....

ഇവർ ഏത് കേസ്സാടോ...? എന്ന് ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ മമ്മദിനോട് ചോദിച്ചു....

അത് സാറെ... ആ കിണറ്റിൽ ഒരു കിളവി യെ കൊന്നിട്ടില്ലേ... ആ കേസ്സാ....

അതുവരെ വില്ലേജ് ഓഫീസിലോ പഞ്ചായ ത്ത് ഓഫീസിലോ പോയി നിൽക്കുന്നപോ ലെ si യുടെ മുൻപിൽ നിന്ന സുലോചന ഞെട്ടി പോയി.... മക്കളും...

അയ്യോ സാറെ... അതാരും കൊന്നതല്ല... എന്റെ അമ്മായി അമ്മയാ.. കാലു തെറ്റി കിണറ്റിൽ വീണതാ....

നിനക്കെന്നാടി പോലീസിൽ ജോലികി ട്ടിയത്...?

കൊന്നതാണോ ചത്തതാണോ എന്ന് അന്യഷിക്കാനാ. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരിക്കു ന്നത്.... മനസിലായോ....?

എന്താടീ നിന്റെ പേര്...?

സുലോചന...ഇത് എന്റെ മൂത്ത മോള് സിന്ധുമണി... ഇവളാ ഇളയത് പൊന്നുമണി.

ങ്ങും.... നിങ്ങളിൽ ആരാ മരിച്ച തള്ളേടെ തലക്കിട്ട് അടിച്ചത്... ചിരവകൊണ്ടാണോ ഉലക്ക കൊണ്ടാണോ...

അയ്യോ... സാറെ... ഞങ്ങളാരും ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല....

മമ്മദേ... ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചാലൊന്നും ഇവര് സത്യം പറയില്ല... താൻ ഇവരെ ആ കൊസ് റ്റയൻ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടു പോ... എന്നാലേ അത്യം പറയൂ....

അപ്പോൾ മമ്മദ്... ഒള്ള സത്യം സാറിനോട് പറഞ്ഞോ.... ഇല്ലങ്കിൽ തല്ലുകൊണ്ട് നീയൊക്കെ തൂറുകേം മുള്ളുകേം ചെയ്യും...

കാര്യം ഗൗരവപെടുകയാണ് എന്ന് ഇപ്പോഴാണ് സുലോചനക്ക് മനസിലായി തുടങ്ങിയത്....

അയ്യോ സാറെ ഞങ്ങൾ നിരപരാധികളാ ഞങൾ ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ല സാറേ...

മമ്മദ് : പിന്നെ കൊല്ലുന്നവർ അത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞോണ്ട് നടക്കുകല്ലേ....

കൊണ്ട് പോടോ...