Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 17 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

ഇരുന്നയിരുപ്പിൽ മയങ്ങിപ്പോയി…

പിന്നെ ബോധം വീഴുന്നത് അടുത്ത ദിവസമായിരുന്നു…

അപ്പോഴും കട്ടിലിന്റൊരു വശത്തേയ്ക്കു ചാരിയായിരുന്നെന്റെ കിടപ്പ്‌…

കൂട്ടത്തിൽ അസഹ്യമായ ശരീരംവേദനനയും…

അവൾടേന്നിടി കിട്ടിയ കൈ അപ്പോഴുമനങ്ങുന്നുമില്ല...

…മൈര്.!

മീനാക്ഷിയേയും മനസ്സിൽ പ്രാകിക്കൊണ്ട് കട്ടിലിൽനിന്നുമെഴുന്നേറ്റപ്പോളാണ് കട്ടിലിൽ സാധാരണ കാലുവെയ്ക്കുന്ന ഭാഗത്തു തെക്കുവടക്കായി കിടക്കുന്നയാ പൊന്നോമനമോളെ ഞാൻ കാണുന്നത്…

രാത്രിയിലെ അങ്കത്തിൽ നിലത്തുപോയ തലയിണയെടുത്തു വിലങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അതിൽത്തന്നെ തലയുംവെച്ചു കവിഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുവാണ് കക്ഷി...

തലയിണയിലേയ്ക്കു പടർന്നുകിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾക്കിടയിൽ ഒന്നുമറിയാതെ കണ്ണുമടച്ചുറങ്ങുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം…

…അയ്യോടാ.! എന്തൊരഭിനയം..!!_
അവളെനോക്കി പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ഫ്രഷാവാനായി പോയി...

പെട്ടെന്നു കുളിച്ചെന്നുവരുത്തി തിരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ കട്ടിലിലിരുന്നാടുകയായിരുന്നു മീനാക്ഷി…

മുടിയൊന്നുമൊതുക്കിക്കെട്ടാതെ തലകുമ്പിട്ടിരിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോളേ ഉറക്കംശെരിയായിട്ടില്ലെന്നു മനസ്സിലായി…

…ഒറ്റയടിയ്ക്കുറക്കീട്ട് ആ ഉറക്കമൊന്നു ശെരിയാക്കിക്കൊടുത്താലോഎന്നൊന്നാലോചിച്ചതാ...

…നീയൊന്നടങ്ങിയിരി മൈരേ… എന്തിനാണാവശ്യമില്ലാണ്ടുപോയ്‌ ചോദിച്ചു മേടിയ്ക്കുന്നത്..??_ മനസ്സെന്നു പറയുന്ന കാരണവരതിനെ എതിർത്തപ്പോൾ പിന്നൊന്നും ചെയ്യാൻ നിൽക്കാതെ അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽനിന്നും ഞാൻ തുണി തിരയാൻ തുടങ്ങി…

അപ്പോഴേയ്ക്കും തോളിലൊരു ടവലും കൈയിലുടുത്തു മാറാനുള്ള തുണിയുമായി മീനാക്ഷി ബാത്ത്റൂമിലേയ്ക്കു കേറിപ്പോകയും ചെയ്തു...

ഒട്ടും വൈകാതെതന്നെ ഞാൻ ഡ്രെസ്സും ചേഞ്ചുചെയ്തു താഴേയ്ക്കുവന്നപ്പോൾ അമ്മയും ചെറിയമ്മയും ശ്രീക്കുട്ടിയുമവിടിരുന്നു കൊടികുത്തിയ ചർച്ച…

ഏതോ സീരിയലിന്റെ കഥ പറയുവാന്നു കണ്ടാൽ തോന്നുകേയില്ല…

രാത്രി മുഴുവൻ സീരിയലുകാണും...

പകലുമൊത്തമതിന്റെ കഥേംപറയും… ഇവർക്കിതു മടുക്കൂലേ..??

സ്റ്റെയറിലെ അവസാന സ്റ്റെപ്പുവിട്ടിറങ്ങാതെ തള്ളയേയും അനിയത്തിതള്ളയേയും പുച്ഛിയ്ക്കുമ്പോഴാണ്, എന്തോപറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ ചെറിയമ്മയെന്നെ കാണുന്നത്…

കണ്ടുടനേ ചെറിയമ്മയുടെ ചോദ്യവുമെത്തി,

“”…ഡാ… ഞാനിന്നലെ പറഞ്ഞ കാര്യമെന്തായി..??”””

“”…കാര്യമ്പറഞ്ഞതു താനാണെങ്കിൽ ഇനിയൊന്നും ആലോചിയ്ക്കുവേ വേണ്ട… നടക്കൂല…!!”””_
എന്റെയാക്കിയുള്ള മറുപടികേട്ടതും ശ്രീക്കുട്ടി വാപൊത്തിയൊരു ചിരി…

അതിനു ചെറിയമ്മേടെ കയ്യീന്നു തോളത്തൊരു വീക്കുകിട്ടീപ്പോൾ പെണ്ണിനും സമാധാനം…

“”…ഡാ ചെക്കാ… നീ തമാശകളെ… എന്നിട്ടു ഞാഞ്ചോയ്ച്ചേനു മറുപടി താ… നാളെ രശ്മീടെ കല്യാണത്തിനു പൂവാമ്പറ്റോ നെനക്ക്…??”””

“”…ഇല്ല.! പറ്റത്തില്ല..!!”””_
എടുത്തടിച്ചതുപോലുള്ള എന്റെ മറുപടികേട്ടതും ഒരുനിമിഷം അമ്മയും ചെറിയമ്മയും പരസ്പരംനോക്കി…

“”…അപ്പൊ നെനക്കു പോവാമ്പറ്റില്ലാന്നുറപ്പാണല്ലോ…??”””

“”…ആം.! ഉറപ്പാ..!!”””

“”…എങ്കിൽപ്പിന്നെ ഞങ്ങളു പൊയ്ക്കോട്ടേ…??”””

“”…നിങ്ങളു പൊയ്ക്കോ… അതിനെന്തോത്തിനാ എന്നോടു ചോദിയ്ക്കുന്നേ..??”””_
ചെറിയമ്മയ്ക്കു ഞാനതേ തലത്തിൽ മറുപടി കൊടുത്തതും,

“”…മോൾക്കു നാളെ ക്ലാസ്സില്ലല്ലോ… ല്ലേ…??”””_
എന്നുള്ളമ്മയുടെ ചോദ്യം…

അതിനു ഞാനമ്മയുടെ കണ്ണുകൾപോയ ഭാഗത്തേയ്ക്കു നോക്കീതും ബാഗും