Chapter Title : എന്റെ ജെസി [Poovan Kozhi]

കിളി നാദം എന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി,

ഒരു ചുമരുകൾക്കപ്പുറം, മാമിയോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നത് വ്യക്തമാണ് ,

ഹാളിലെ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു, ആളെ കാണാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹം തോന്നി,

അന്നത്തെ ആ പലഹാരത്തിന്റെ മാധുര്യം ഇന്നും നാവുകളുലുണ്ട്, പക്ഷെ ആരോ ഉള്ളിൽ നിന്നും പിൻവിളിച്ചു അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു,

"ഇത് കുറച്ചു പഴങ്ങളാണ് ഇത്ത , അവനിക്ക് കൊടുത്തേക്ക് "

അതിനു മറുപടിയെന്നോണം മാമി എന്റെ കയ്യിൽ അഴുക്കാണെന്നും നീ കൊടുത്തേക്ക് എന്നും പറയുന്നത് കേട്ടു, ആ നാദത്തിന്റെ ഉടമ ,

ആ കൈ പുണ്യത്തിന്റെ ഉടമ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഹൃദയമിടുപ്പ്കൂടി,

എനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് ..? എന്തിനാണ് എന്റെ ഹൃദയം ഇങ്ങെനെ മിടിക്കുന്നത് ..?

എന്തിനാണ്ഈ വെപ്രാളം ...?

ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി എന്തിനാണ് ഈ പരവേശം ..?

ഞാൻ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

സൂചി വീണാൽ കേൾക്കുന്ന നിശബ്ദത എന്റെ കാതുകളിൽ സംജാതമായി, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വാതിലിന്റെ മറവുകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഒരു കയ്യ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് പ്രത്യക്ഷപെട്ടു ,

മൈലാഞ്ചിയിട്ട വെണ്ണക്കൽ തോൽക്കും മൊഞ്ചുള്ള ആ കൈകളിൽ ഒരു പാത്രം നിറയെ മുറിച്ചു വെച്ച പഴങ്ങൾ , അതിലെ പഴങ്ങളുടെ ഭംഗി ആ തേജസുറ്റ കൈകളാൽ കണ്ണുകളെ മായിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു,

കയ്യിലെ മൈലാഞ്ചി അവസാനിക്കുന്നിടത്തു സ്വർണവളകൾ നാണിച്ചു കിടക്കുന്നു ,

നിശബ്ദതയെ ബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് ആ നാദസ്വരം പതിയെ മൊഴിഞ്ഞു, " ഇതാ എടുത്തോളൂ". സുപരിചിതമല്ലാത്ത സംസാര ശൈലിയാണെങ്കിലും ആ ശബ്ദത്തിന്റെ മനോഹാരിത എന്നിൽ മഞ്ഞു കണങ്ങൾ കോരിയിടും വിധമായിരുന്നു,

നിശ്ചലമായി പോയ നിമിഷങ്ങൾ വീണ്ടെടുത്ത് ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി തീന്മേശയിലേക്ക് വെച്ചു, ഉപചാരപൂർവം നന്ദി അറിയിക്കാൻ ഞാൻ ആ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി!

വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള വെണ്ണ തോൽക്കും റാണി , അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചുരിദാർ ശരീരത്തിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നു ആകാര വടിവിന്റെ അവസാന വാക്ക് ഇവളാണെന്നു തോന്നി പോയി ,

ഞാൻ നിശ്ചലമായി പോയ നിമിഷം , ഇത് കണ്ടിട്ടാണോ എന്തോ നാണം കലർന്ന ഒരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു !

അവൾ തിരികെ നടന്നു ഗൾഫിലെ ഫാറ്റ് ഫുഡ് ആവണം നിതംബം തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു , കുറച്ചു സമയമെടുത്തു എനിക്ക് സ്വപ്ന ലോകത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്താൻ ,

ഇപ്പോഴാണ് കണ്ണുകൾ പാത്രത്തിലേക്ക് ചെന്നെത്തിയത്