Chapter Title : എന്റെ മാത്രം 2 [ ne-na ]

വരില്ല. അതല്ലേ ഞാൻ ഊരി കളഞ്ഞ് കിടക്കുന്നെ."
കുറച്ച് നേരം കൂടി പല്ലവി അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
"അതെ, ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ ശരി ആകില്ല. എല്ലാം ഒന്ന് അടുക്കി വയ്ക്കണം."
പല്ലവി ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
"അതും ശരി ആണല്ലോ."
രണ്ടുപേരും കൂടി അവന്റെ ഡ്രെസ്സുകളും പുസ്തകങ്ങളും അടുക്കി വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉച്ച ആയപ്പോഴേക്കും അവർ ഏകദേശം എല്ലാം അടുക്കി വെച്ചു കഴിഞ്ഞ്.
വിശന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവൾ നവീനെയും വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
അവൻ ആ വീട്ടിൽ മിക്കപ്പോഴും പോകാറുള്ളതിനാലും പല്ലവിയുടെ അമ്മയും ആയി നല്ല കൂട്ടായതിനാലും അവിടെ നിന്നും ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിൽ അവന് ജാള്യത ഒന്നും തോന്നിയില്ല.
ആഹാരം കഴിച്ച് കുറച്ച് നേരം സുലജയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന നവീൻ ഉറക്കം വന്നപ്പോൾ തിരികെ റൂമിലേക്ക് പോയി. നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ കിടന്നുടനെ അവൻ ഒരു ഉച്ച മയക്കത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നു. വൈകുന്നേരം നാല് മണി ആകുമ്പോഴാണ് അവൻ പിന്നെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്.
ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റ അവൻ ഒരു കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് റൂമിനു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. റൂമിനു പുറത്തിറങ്ങിയാൽ വിശാലമായ ടെറസുമാത്രം ആണ് ഉള്ളത്.
"സൽമാൻഖാൻ ഇത് എങ്ങോട്ടാ?"
അവൻ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.
പല്ലവി അവളുടെ റൂമിനു വെളിയിൽ ടെറസിൽ കസേരയും ഇട്ട് ഇരിക്കുവാണ്.
നവീൻ ഷർട്ട് ഇടത്തെ ഒരു ബെർമുഡ മാത്രം ഇട്ടാണ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത്. അതിനാലാണ് അവനെ സൽമാൻ ഖാൻ എന്ന് വിളിച്ച് അവൾ കളിയാക്കിയത്.
വീഡിയോ കാൾ വിളിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ ഷർട്ട് ഇല്ലാതെ ഇരുന്നിട്ടുള്ളതിനാൽ അവന് ചമ്മലൊന്നും തോന്നില്ല.