Chapter Title : എൻ്റെ മൺവീണയിൽ 24 [Dasan]

കഴിച്ചിട്ടില്ല, അവിടത്തെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഒന്നു വാ.
ഇതെന്തൊരു വാശിക്കാരി പെണ്ണാണ്. ഞാൻ ഭക്ഷണം ഒരുകണക്കിന് കഴിച്ചു തീർത്തു. രവി ചേട്ടനോട് വിവരം പറഞ്ഞു, രവി ചേട്ടൻ വണ്ടിയുമായി പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.
രവിച്ചേട്ടൻ: രാഗിണി, ആ വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ എടുത്തു അജയന് കൊടുക്ക്.
ചേച്ചി താക്കോൽ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു, വണ്ടിയുമെടുത്ത് ഞാൻ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി. ചേട്ടൻറെ വീടിൻറെ മുമ്പിൽ ആണ് വണ്ടി കൊണ്ടു ചെന്ന് നിർത്തിയത്. അകത്തുകയറുമ്പോൾ ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്, ചേട്ടനും ചേച്ചിയും സെറ്റിയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഞാൻ അവരോട് വിവരം തിരക്കി.
ചേച്ചി: കോളേജിൽ പോയോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, ഉച്ചയോടെ ഇവിടെ എത്തി. ചേട്ടൻ ചോറു കൊണ്ടു പോയില്ല അല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇല്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല, പിന്നെ മോൻ വരുന്ന സമയം നോക്കി സിറ്റൗട്ടിൽ വന്നിരുന്നു. കാണാതായപ്പോൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടപ്പായി, വൈകിയപ്പോൾ ഫോണെടുത്തു വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിട്ടാതായപ്പോൾ ദേഷ്യമായി, ചേട്ടനും താമസിച്ചാണ് വന്നത്. ചേട്ടനോട് പോയി അന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ചേട്ടൻ പോയി നോക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത കൊണ്ട്, വീണ്ടും ദേഷ്യമായി. ഇന്ന് ഉച്ചമുതൽ ഒരു വസ്തു കഴിച്ചിട്ടില്ല, കുറേ നേരത്തെ മുറിക്കകത്ത് കയറി വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും അനക്കമില്ല, മോൻ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കൂ.
ഞാൻ വാതിലിനടത്തെത്തി മുട്ടി.
ഞാൻ: സീതേ, വാതിൽ തുറക്ക്. വാതിൽ തുറക്ക് എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.
അകത്തു നിന്നും പ്രതികരണം ഒന്നും ഇല്ല.
ഞാൻ: വാതിൽ തുറക്കു സീതേ, വാതിൽ തുറന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോകും. സീതേ.... ഇവിടെ എല്ലാവരും വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കണൊ? എന്നാൽ ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കാം.
ഇത് കേട്ടതോടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഒരു കൈ നീണ്ടു വന്ന് എൻറെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് മുറിക്കകത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടു വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റി ഇട്ടു. എന്നിട്ട് കട്ടിലിൽ കിടത്തി എൻറെ എൻറെ മുകളിൽ കയറി കിടന്നു വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്
സീത: എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഇത്രയൊക്കെ കാട്ടി കൂട്ടിയിട്ടും, എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. കൊന്നുകളയും. മൊബൈൽ സ്വിച്ച്