Chapter Title : എന്റെ പാൽകുടങ്ങൾ [നാന്നൂരാൻ]

രണ്ടടി കൂടി അടിച്ചാൽ എന്റേതും പൊട്ടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ ഞാൻ അപ്പോൾ തന്നെ ഊരിയെടുത്ത് ഒന്ന് കുലുക്കി...

ചുവന്ന ഷാളിലേക്ക് പീരങ്കി തുള്ളികൾ പോലെ എന്റെ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ വെടിയുയർത്തു...
അവസാനത്തുള്ളിയും വീണതിനുശേഷം ഞാൻ ആ ചുവന്ന ചുരുട്ടിയെടുത്ത് ഒരു മൂലയ്ക്ക് എറിഞ്ഞ് ചേച്ചിയുടെ മേലിൽ തളർന്നുവീണു...

ചേച്ചിയുടെ നെഞ്ചിൽ തല വച്ച് കിടന്നു...
എത്ര സമയം കിടന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞില്ല..
ചേച്ചിയുടെ കൈവിരലുകൾ എന്റെ തലമുടിയിൽ കൂടി ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
"ഡാ എഴുന്നേൽക്ക് സമയം കുറെ ആയി നിനക്ക് പോവണ്ടേ"
ഞാൻ ഒന്നുകൂടി കുറുകിക്കൊണ്ട് ചേച്ചിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.
" മോൻ വരാറായോ"
" ഇനി രണ്ടു മണിക്കൂർ ഉണ്ട്, ആ കുരുന്നു കാരണമാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്"
" അതെങ്ങനെ"

" അവൻ ബസ്സിറങ്ങിയാൽ എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ ഓടും. ഇനി ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചില്ലെങ്കിലും പ്രശ്നമാണ്. ഒന്നുരണ്ട് പ്രാവശ്യം ആക്സിഡന്റിൽ നിന്ന് ഭാഗ്യത്തിനാണു രക്ഷപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ട് പേടിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ അവനെ അവിടെ കാത്തു നിന്നത്. അപ്പോഴാണ് നിന്റെ വരവ് അവസാനം ഇങ്ങനെ ആയി "
" ചേച്ചി എന്താ ചേച്ചി ഉള്ളിൽ ഒന്നും ഇടാത്തത് "

" എനിക്ക് എസി അധികം പറ്റില്ല, തുമ്മൽ കൂടുതലാണ്. ഒരിക്കൽ തുമ്മാൻ തുടങ്ങിയാൽ കുറെ തുമ്മും, അതുകൊണ്ട് പകൽ ഞാൻ എസി ഇടാറില്ല. പക്ഷേ ഇവിടെയാണെങ്കിൽ നല്ല ചൂടല്ലേ. ഇന്നർവെയർ ഒക്കെ ഇട്ടാൽ വിയർത്ത് അത് പിന്നെ വല്ലാത്ത ഇറിറ്റേഷനാണ് "
" എല്ലാം എന്റെ ഭാഗ്യം"

" ഇന്നിനി ബാക്കി പണിയെടുക്കാൻ പറ്റും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല അടിച്ചു പൊളിച്ചില്ലേ നീ "

ശോ ചേച്ചി എന്നെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തല്ലേ എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ചേച്ചിയെ ഒന്ന് നുള്ളി..
ഞാൻ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഡ്രസ്സ് ധരിക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി പറഞ്ഞു
അതേ ഇതൊരു ശീലമാക്കണ്ട....

ഹേയ് ചേച്ചി വിളിച്ചാൽ അല്ലാതെ ഞാൻ ഇനി പരിസരത്ത് വരില്ല..

അത് പറയുമ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് മൂന്നു മണിയാകുമ്പോൾ ഞാൻ എന്തായാലും ഒരു ചായയും കൊണ്ട് അവിടെ