Chapter Title : എന്റെ പാൽകുടങ്ങൾ [നാന്നൂരാൻ]

ഓരോരോ സ്വപനങ്ങൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ ശപിച്ചു . ഇനി ഇപ്പൊ എന്താ ചെയ്യാ
ഇന്ന് പോണോ

പോയിട്ട് കാര്യം കാര്യം ഉണ്ടോ.

സ്വപ്നത്തിൽ വന്നു വിളിച്ചതല്ലേ എന്തോ ഒരു ചാൻസ് ഉണ്ടെന്നു ഒരു തോന്നൽ. പോയി നോക്കാം .

ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഫുഡ് കഴിച്ചു ചായയുമായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു . ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോ ദൈവം എന്തെങ്കിലും സൂചന തന്നതാണെങ്കിലൊ.
എന്നാൽ എല്ലാം ഒരു മിനുറ്റിൽ തന്നെ തകിടം മറിഞ്ഞു . പഴയ പോലെ തന്നെ മൊത്തം പൊതച്ചിട്ട് ആണ് അവർ പുറത്തേക് വന്നത് .

വരുമ്പോൾ അവർ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അതുകൂടാതെ കാറ്റത് പറന്നു പോവാതിരിക്കാൻ അവർ ആ ഷാളിന്റെ താഴെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . അതുകൂടി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കാകെ ദേഷ്യം വന്നു .

ഞാൻ ആ ഷാലിനെ നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ വലതുകാൽ ആഞ്ഞൊന്നു ചവിട്ടി ഭൂമി കുലുക്കം ഉണ്ടാക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു . പിന്നെ ആ ആഴ്ച അങ്ങോട്ട് പോയതേ ഇല്ല .

ഞായറാഴ്ച രാത്രി അവർ വീണ്ടും സ്വപനത്തിൽ വന്നു വിളിച്ചു . അതും വെളുപ്പാൻ കാലത്തു ചിലപ്പോ എന്നെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് എന്നെ മിസ് ആവുന്നുണ്ടെങ്കിലോ
നാളെ ലാസ്‌റ് നാളെയും കൂടി കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഇനി ഒരിക്കലും അങ്ങോട്ടില്ല .

അങ്ങനെ വീണ്ടും അവസാന പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ തിങ്കളാഴ്ച കാത്തിരുന്നു . ഒരു പച്ച നൈറ്റി ഇട്ടിട്ടു വന്ന അവരുടെ പാല്കുടങ്ങളെ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ആ ചുവന്ന ഷാൾ ഇന്നും ഒരു പടച്ചട്ട പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു .