Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ 11 [ചുരുൾ]

വിട്ടു... ആള് ഇപ്പോൾ കരയും എന്നപോലെ ആയിട്ടുണ്ട്.. ഇങ്ങനെ ഒരു പാവം ഞാൻ നെടുവീർപ്പോടെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്ന് ശ്വാസം എടുത്തു.

വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടും മുഖംകുനിച്ച് വിതുമ്പുക അല്ലാതെ ഇറങ്ങാൻ ഭാവമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിയെ നോക്കി ഞാനൊന്നു നിശ്വസിച്ചു.

ഞാൻ ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങിയതും കണ്ടു പൂമുഖത്ത് വിടർന്ന മുഖവും ആയി നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ... എല്ലാം അമ്മയുടെ കയ്യിലാണമേ എന്നു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ കോ ഡ്രൈവർ സീറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി.. മുഖമൊക്കെ ചുളിച്ച് പൂച്ചക്കണ്ണുകളിൽ സംശയവും നിറച്ച് മെല്ലെ പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്നുണ്ട് കക്ഷി.

ങ്ഹും...... ഒന്നു വീണ്ടും വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് മുഖവും കുനിച്ച് നിറയുന്ന കണ്ണുകളുമായി തല വിലങ്ങനെയാട്ടി കല്യാണി ചേച്ചി ഞാൻ കയ്യിൽ പിടിച്ചതും.
എനിക്ക് പാവം തോന്നി... എൻറെ ഒറ്റ ആളുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഈ ഒരു സാഹസത്തിന് ധൈര്യം എന്തെന്ന് പോലും അറിയാത്ത ഈ പാവം മുതിർന്നത്.

ഒന്നും നോക്കിയില്ല പിടിച്ചൊരു വലി വച്ചു കൊടുത്തതും കരയിൽ പിടിച്ചിട്ട മീനിനെപ്പോലെ കാറിനു മുന്നിൽ നിന്നു ആടിയുലയുന്ന ചേച്ചിയെ ഞാൻ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞതും... താഴെ പടിയുടെ ഏറ്റവും അവസാനം വന്നു നിന്ന് മുഖത്തൊരു തുള്ളി ചോരയില്ലാതെ നിൽപ്പാണ് അമ്മ.

മുഖം ഉയർത്താതെ ശബ്ദമില്ലാതെ ചേച്ചി കരയുന്നത് എനിക്ക് എൻറെ ശരീരത്തിൽ അറിയുവാൻ സാധിച്ചു.. ആ ശരീരം ഭയംകൊണ്ട് വിറക്കുന്നുണ്ട്.. ആ കണ്ണുകൾ ഏതോ ഓർമ്മയിൽ എന്നതുപോലെ പെയ്തു കൊണ്ട് മുറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും അറ്റത്തായുള്ള ഒരു മാവിലേക്ക് നീളുന്നുമുണ്ട്.. എങ്ങനെ പേടിക്കാതിരിക്കും തന്ത എന്നു പറയുന്ന പ്രപഞ്ച മൈരൻ അവിടെ കെട്ടിയിട്ടല്ലേ ഒരു മനുഷ്യനാണെന്ന് സ്വന്തം ചോരയാണെന്നോ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് നോക്കാതെ ചൂരലിന് അടിച്ചു പഴുപ്പിച്ചത്.

അതെല്ലാം ഓർത്തതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ ഒന്നുകൂടി എന്നിലേക്ക് അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയെ നോക്കി.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. മുഖത്ത് അവിശ്വസനീയത മാത്രം... നാടകം കളിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും പറയ് തള്ളേ? ഞാൻ മനസ്സിലാ മന്ത്രിച്ചു.

അമ്മ നടക്കുന്ന താളത്തിൽ പാദസരം കിലുങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ചേച്ചിയുടെ വിറയൽ ഒന്നുകൂടി കൂടി എന്നിലേക്ക് അല്ലി