Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ 9 [ചുരുൾ]

അടിച്ചുകൊണ്ട് സതീഷിന് നേരെ മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി തുള്ളിച്ചാടി പോയ ചെറിയച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നതും എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ ചിരിയാണ് വന്നത്.. പിന്നെ മരണവീട്ടിൽ ചിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ പ്രത്യേകിച്ച് സ്വന്തം ചെറിയച്ഛൻ നിര്യാതനായി കിടക്കുമ്പോൾ.. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.. കുറെ മനുഷ്യർ.. ഒറ്റ ആളുടെ മുഖത്തും ഒരു സങ്കടം കാണാഞ്ഞ് ഞാൻ വീണ്ടും എല്ലാവരെയും സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.. പലരുടെയും മുഖത്ത് ഗൗരവം ആണെങ്കിലും സങ്കടം എന്ന വികാരം കണ്ടത് ഒരാളുടെ മാത്രം മുഖത്താണ്.. ചെറിയച്ഛന്റെ ഇളയ മകൻ.. ആ രുദ്രൻ പരമ മൈരൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പാവം കുട്ടനാണ് കർമ്മങ്ങളെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്.. എന്തുപറഞ്ഞാലും അവൻറെ അച്ഛനല്ലേ അവനു വിഷമം കാണും.. എൻറെ പന്ന പുണ്ടച്ചി തന്ത പോലെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ചെറിയച്ഛൻ മക്കളോടൊക്കെ ഭയങ്കര സ്നേഹം ആയിരുന്നു.

ആ നിമിഷം എനിക്ക് ചെറിയ അച്ഛനോട് ഒരു സഹതാപം തോന്നി.. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ വലിയ കുണ്ണയാണ് എന്നും പറഞ്ഞ് നടന്ന മനുഷ്യനല്ലേ.. ഈ രംഗം കണ്ടാൽ അയാൾ ഒരു മൈരും ആയിരുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പാണ്.. സ്വന്തം ഭാര്യക്ക് മൂത്തമകനും പോലും കാര്യമായ സങ്കടമോ വിഷമമോ ഒന്നുമില്ല.. ഞാൻ വീണ്ടും ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.. ബന്ധു മൈരുകൾ എല്ലാം ഉണ്ട്.. ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഈ പൂരി മക്കളൊക്കെ ഇനി എന്ന് തിരിച്ചു പോകുമോ എന്തോ എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു മൂലയിലേക്ക് മാറിനിന്നു.
ഇനി ഈ കുണ്ണകളുടെയൊക്കെ അവരാധ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടിവരും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.. തന്ത മൈരൻ ആശുപത്രിയിൽ തന്നെ ആയതു നന്നായി അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ വക കുറെ പൂറ്റിലെ വർത്താനം കൂടി കേൾക്കേണ്ടി വന്നേനെ.

ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ ചെറിയമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ വിഷമിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.. ഈ അമ്മയ്ക്ക് ചെറിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒന്ന് നോക്കിക്കൂടെ.. അവിടെയില്ലാത്ത വിഷമമാണ്.. മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് എൻറെ കണ്ണുകൾ അല്ലിയെ തിരഞ്ഞു.
കസിൻസ് പെൺപിള്ളാരോടൊപ്പം കാര്യമായ എന്തോ ചർച്ചയിലാണ്.. അവളുടെ കൈയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കുഞ്ഞിയും ഉണ്ട്.. ഞാൻ നോക്കിയ നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ എന്നെ നോക്കി.. രണ്ടുപേരെയും