Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ 9 [ചുരുൾ]

സ്നേഹത്തോടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തഴുകിയശേഷം എന്നെ നോക്കി ഒരു നറുപുഞ്ചിരിയും സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട്.. അവളുടെ വീതിയുള്ള അരക്കെട്ടിൽ ഓളം വെട്ടുന്ന ആ നെയ്ക്കുമ്പങ്ങളും തുള്ളിച്ച് വാതിലും തുറന്നു ഇറങ്ങിപ്പോയി.

🌹🌹🌹

മുറ്റത്തെ മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന രണ്ട് കിളികളുടെ കഴപ്പ് നോക്കി നിങ്ങൾക്ക് നാണമില്ലേ എന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കേ പിന്നിലൊരു താളത്തിൽ പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേട്ട് അമ്മയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഞാൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

എൻറെ ചുറ്റും ലോകം നിശ്ചലമാവും പോലെ.. മരത്തിൻറെ ചില്ലകളെ ഇക്കിളി ആക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾ നേർത്ത്യില്ലാതെയായി.. പക്ഷികളുടെ കൊഞ്ചലുകൾ അലിഞ്ഞു പോയി.. ഞാൻ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ മറന്നു പോയതുപോലെ.

കയ്യിൽ ഒരു പൂ കൂടെയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ.. അല്ലി.. ഒരു ചുവന്ന ദാവണി ആണ് വേഷം.. മുടി മെടഞ്ഞ വലതുവശത്തേക്ക് ഇട്ടിരിക്കുന്നു.. അതിൽ മുല്ലപ്പൂ ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട്.. ശംഖു പോലെ വളഞ്ഞ കഴുത്തിൽ ഇനിയും ഉണങ്ങാത്ത മുടിയിലെ ജലഗണങ്ങൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.. കൈകൾ നിറയെ പല വർണ്ണത്തിലുള്ള വളകൾ.. നെഞ്ചിനെ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്ന പുരികങ്ങൾ വാലിട്ടെഴുതി ഇനിയും മനോഹരമായതുപോലെ.. ചായങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത അധരത്തിൽ മയക്കുന്ന പുഞ്ചിരി.. അഭൗമമായ സൗന്ദര്യം.
എൻറെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നവൾ.. പൊട്ടനെ പോലെ ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാവാം എന്നെ പിടിച്ചു ഒന്ന് കുലുക്കി.

പോവാം.... ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു നാണത്തോടെ അവൾ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
പോകാമെന്നോ.. അവൾ ചോദിച്ചാൽ കുടുംബത്തിൻറെ ആധാരം വരെ ഈ നിമിഷം എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന ഞാൻ യാന്ത്രികമായി തലയാട്ടി.. അവൾ എൻറെ കൈപിടിച്ചതും ഞാനും അവളോടൊപ്പം നടന്നു.. മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും പിന്നെ ഏതോ ഒരു ബോഡി ലോഷന്റെയും കൂടി കലർന്ന ഒരു ഗന്ധവും വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട്.

നടക്കുന്ന വഴിയിൽ എല്ലാം മൗനം ആയിരുന്നു.. എങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് അവളെന്നെ ഒന്ന് നോക്കും.. നെഞ്ചിൽ കുത്തുന്ന നോട്ടം.. അരുണിമ പടർത്തി ആദിത്യൻ സന്ധ്യയെ പുൽകുമ്പോൾ.. വീശുന്ന ഇളം കാറ്റിന്റെ കുളിരിൽ.. പ്രകൃതിയോ മറ്റൊന്നുമോ എൻറെ പെണ്ണിൻറെ മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.. ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ...🌹🌹🌹

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നിലെ സന്നിധാനത്തിലേക്ക്